Na mocy dyrektywy V na państwa członkowskie UE został nałożony obowiązek podejmowania niezbędnych środków, które zapobiegałyby sytuacjom, kiedy osoby skazane ze przestępstwa istotne z punktu widzenia celu dyrektywy V mogły stać się beneficjentami rzeczywistymi podmiotów zajmujących się pośrednictwem w obrocie nieruchomościami czy wspólnikami obejmującymi stanowiska zarządcze. Do tej pory ustawa z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1990; ost.zm. Dz.U. z 2021 r. poz. 815) nie wprowadzała w tym przedmiocie żadnych regulacji, tzn. możliwość działania w charakterze pośrednika w obrocie nieruchomościami nie była związana z koniecznością spełnienia dodatkowych warunków.

Na mocy art. 2 nowelizacji ustawy o AML do ustawy o gospodarce nieruchomościami dodano art. 180a wprowadzający w stosunku do „osób kierujących wykonywaniem czynności związanych z prowadzeniem działalności w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami oraz do beneficjentów rzeczywistych podmiotów prowadzących tego rodzaju działalność, obowiązek niekaralności”. Krąg podmiotów zakreślono szeroko. Wyłączenie obejmuje: