To jedna z wielu zmian, jakie wprowadza ustawa z 30 marca 2021 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r. poz. 815; dalej: nowelizacja ustawy o AML), której celem jest wdrożenie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/843 z 30 maja 2018 r. zmieniającej dyrektywę (UE) 2015/849 w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu oraz zmieniającej dyrektywy 2009/138/WE i 2013/36/UE (Dz.Urz. UE z 2018 r. L 156, s. 43; dalej: dyrektywa V). Nowela zmienia ustawę z 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 971; ost.zm. Dz.U. z 2021 r. poz. 15; dalej: ustawa o AML). W efekcie poszerzenia katalogu instytucji obowiązanych zwiększy się liczba przedsiębiorców zobligowanych do uczestniczenia w stworzonym przez Unię Europejską mechanizmie przeciwdziałania praniu pieniędzy (ang. Anti Money Laundering – AML), a więc mających obowiązek podejmowania działań w celu wyeliminowania przestępczości finansowej.
Dotychczasowy katalog instytucji obowiązanych do stosowania tych działań ujęty jest w art. 2 ustawy o AML i obejmuje 25 różnych grup, a wśród nich m.in. banki krajowe, oddziały banków zagranicznych, SKOK-i, krajowe instytucje płatnicze, firmy inwestycyjne, zakłady ubezpieczeń, pośredników ubezpieczeniowych, instytucje pożyczkowe, podmioty prowadzące działalność w zakresie usługowego prowadzenia ksiąg rachunkowych czy notariuszy. Ustawodawca zdecydował się jednak na wprowadzenie do przedmiotowego katalogu dwóch nowych grup instytucji.