W dyskusji na temat zmian proponowanych w ustawie o Polskiej Akademii Nauk (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1796) padło już wiele ważkich argumentów, ale wydaje się, że niektóre nie wybrzmiały dostatecznie. Projektowana nowelizacja skupiła się na kwestiach kontroli i nadzoru, trzeba zaś zaakcentować, że z punktu widzenia działalności instytutu naukowego PAN taka koncepcja reformy jest po prostu zmarnowaną szansą.
W przygotowywanym projekcie została podjęta kwestia uprawnień władczych, w przypadku których nie ma palącego powodu, aby wprowadzać zmiany. Za to zostały zupełnie pominięte realne problemy dotyczące bieżącego funkcjonowania oraz patologiczne rozwiązania instytucjonalne.
Zasadniczym kontekstem przygotowywanej reformy PAN pozostaje pojawienie się w 2018 r. nowych, kompleksowych regulacji dotyczących całego systemu nauki i szkolnictwa wyższego. Ustawa o PAN z 2010 r. została jedynie w technicznie niezbędnym zakresie dostosowana do nowego prawa, zaś jej dalszą nowelizację odłożono. Warto jednocześnie pamiętać, że akt z 2010 r. został tylko nieznacznie zmieniony w stosunku do regulacji z lat 90. W międzyczasie uczelnie wymyśliły się na nowo, w szczególności uchwalając nowe statuty, niekiedy kompletnie zmieniając strukturę organizacyjną. Uzyskały także dostęp do nowych programów wspierania doskonałości badawczej. Brak realnego, kompleksowego dostosowania regulacji dotyczących PAN do tej logiki nowego systemu nauki wydaje się jaskrawą wadą proponowanej reformy.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.