Odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń w ramach ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu (OC) lub kierującego pojazdem jest wyznaczona granicami odpowiedzialności ubezpieczonego. Tak wynika z art. 822 kodeksu cywilnego (dalej: k.c.), który stanowi, że przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. W kontekście podanego zapytania na uwagę zasługują także art. 436 par. 2 i art. 415 k.c. Z pierwszego z nich m.in. wynika, że w razie zderzenia się mechanicznych środków komunikacji poruszanych za pomocą sił przyrody osoby mogą wzajemnie żądać naprawienia poniesionych szkód tylko na zasadach ogólnych. Ten drugi zaś stanowi, że „kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia”. Rzecz jasna, aby ową odpowiedzialność stwierdzić, konieczne jest wykazanie bezprawnego i zawinionego działania danej osoby i istnienie związku przyczynowego między zawinionym zachowaniem danej osoby a wyrządzoną szkodą.
Warto też przypomnieć art. 3 ust. 1 prawa o ruchu drogowym, w którym postanowiono, że „uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani zachować ostrożność albo gdy ustawa tego wymaga – szczególną ostrożność, unikać wszelkiego działania, które mogłoby spowodować zagrożenie bezpieczeństwa lub porządku ruchu drogowego, ruch ten utrudnić albo w związku z ruchem zakłócić spokój lub porządek publiczny oraz narazić kogokolwiek na szkodę”.