Nowe zasady od 1 lutego: w jaki sposób spółka powinna rozliczyć w VAT i CIT papierową fakturę korygującą z tytułu udzielenia rabatu potransakcyjnego

VAT

W myśl art. 29a ust. 10 pkt 1 ustawy o VAT podstawę opodatkowania obniża się o kwoty udzielonych po dokonaniu sprzedaży opustów i obniżek cen. Z kolei stosownie do art. 106j ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT w przypadku gdy po wystawieniu faktury podstawa opodatkowania lub kwota podatku wskazana w fakturze uległa zmianie, podatnik wystawia fakturę korygującą.

Ważne: Od 1 lutego 2026 r., w związku z wprowadzeniem obowiązkowego Krajowego Systemu e-Faktur, zmieniły się zasady rozliczania faktur korygujących na minus.

Według art. 11 ustawy z 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw do faktur korygujących wystawionych przed 1 lutego 2026 r. stosuje się art. 29a i art. 86 ustawy o VAT w brzmieniu dotychczasowym (tj. obowiązującym do 31 stycznia 2026 r.).

Zgodnie z art. 29a ust. 13 ustawy o VAT – w brzmieniu obowiązującym do 31 stycznia 2026 r. – w przypadkach, o których mowa w art. 29a ust. 10 pkt 1–3 ustawy o VAT, obniżenia podstawy opodatkowania w stosunku do podstawy określonej w wystawionej fakturze z wykazanym podatkiem dokonuje się za okres rozliczeniowy, w którym podatnik wystawił fakturę korygującą, pod warunkiem że z posiadanej przez niego dokumentacji wynika, iż uzgodnił on z nabywcą towaru lub usługobiorcą warunki obniżenia podstawy opodatkowania dla dostawy towarów lub świadczenia usług określone w fakturze korygującej oraz warunki te zostały spełnione, a faktura ta jest zgodna z posiadaną dokumentacją. W przypadku gdy w okresie rozliczeniowym, w którym została wystawiona faktura korygująca, podatnik nie posiada dokumentacji, o której mowa w zdaniu pierwszym, obniżenia podstawy opodatkowania dokonuje za okres rozliczeniowy, w którym dokumentację tę uzyskał.

W myśl art. 29a ust. 15 ustawy o VAT – w brzmieniu obowiązującym do 31 stycznia 2026 r. – warunku posiadania ww. dokumentacji nie stosuje się w przypadku:

• eksportu towarów i wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów;
• dostawy towarów i świadczenia usług, dla których miejsce opodatkowania znajduje się poza terytorium kraju;
• sprzedaży: energii elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej, gazu przewodowego, usług dystrybucji energii elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej, usług dystrybucji gazu przewodowego, usług telekomunikacyjnych oraz usług wymienionych w poz. 24–37, 50 i 51 załącznika nr 3 do ustawy o VAT (m.in. związanych z dostarczaniem wody, odprowadzaniem i oczyszczaniem ścieków oraz ze zbieraniem odpadów);
• wystawienia faktury korygującej w postaci faktury ustrukturyzowanej.

W analizowanej sprawie spółka wystawiła fakturę korygującą 4 lutego 2026 r., a zatem do jej rozliczenia należy zastosować zasady obowiązujące od 1 lutego 2026 r. Gdyby została ona wystawiona jeszcze w styczniu 2026 r., np. w dniu udzielenia rabatu, to do jej rozliczenia spółka powinna zastosować zasady obowiązujące do 31 stycznia 2026 r., a zatem powinna posiadać dokumentację uzgodnieniową.

Stosownie do art. 29a ust. 13 ustawy o VAT – w brzmieniu obowiązującym od 1 lutego 2026 r. – w przypadkach, o których mowa w art. 29a ust. 10 pkt 1–3 ustawy o VAT, obniżenia podstawy opodatkowania w stosunku do podstawy określonej na wystawionej fakturze z wykazanym podatkiem dokonuje się za okres rozliczeniowy, w którym podatnik wystawił fakturę korygującą w postaci faktury ustrukturyzowanej, z zastrzeżeniem art. 29a ust. 13a–13c ustawy o VAT.

Z kolei zgodnie z art. 29a ust. 13a ustawy o VAT – dodanym z 1 lutego 2026 r. – w przypadkach, o których mowa w art. 29a ust. 10 pkt 1–3 ustawy o VAT, obniżenia podstawy opodatkowania w stosunku do podstawy określonej na wystawionej fakturze z wykazanym podatkiem dokonuje się w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w którym podatnik otrzymał potwierdzenie otrzymania faktury korygującej przez nabywcę towaru lub usługi, jeżeli podatnik wystawił fakturę korygującą inną niż faktura ustrukturyzowana, z zastrzeżeniem art. 29a ust. 13b i 13c ustawy o VAT.

Stosownie do art. 29a ust. 15 ustawy o VAT, w brzmieniu obowiązującym od 1 lutego 2026 r. warunku posiadania potwierdzenia otrzymania faktury korygującej przez nabywcę towaru lub usługi, o którym mowa w art. 29a ust. 13a, nie stosuje się w przypadku:

• eksportu towarów i wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów;
• dostawy towarów i świadczenia usług, dla których miejsce opodatkowania znajduje się poza terytorium kraju;
• sprzedaży: energii elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej, gazu przewodowego, usług dystrybucji energii elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej, usług dystrybucji gazu przewodowego, usług telekomunikacyjnych oraz usług wymienionych w poz. 24–37, 50 i 51 załącznika nr 3 do ustawy o VAT;
• gdy podatnik nie uzyskał potwierdzenia otrzymania faktury korygującej przez nabywcę towaru lub usługi mimo udokumentowanej próby doręczenia faktury korygującej i z posiadanej dokumentacji wynika, że nabywca towaru lub usługi wie, że transakcja została zrealizowana zgodnie z warunkami określonymi na fakturze korygującej.

W tym ostatnim przypadku obniżenia podstawy opodatkowania dokonuje się nie wcześniej niż za okres rozliczeniowy, w którym zostały łącznie spełnione wszystkie wymagane w tej regulacji przesłanki.

Dodane z 1 lutego 2026 r. art. 29a ust. 13b, 13c i 15c ustawy o VAT odnoszą się do faktur wystawianych w trybach offline. Zatem nie mają znaczenia dla analizowanej sprawy i nie będą omawiane.

W analizowanej sprawie spółka wystawiła fakturę korygującą w postaci papierowej, dlatego powinna ją rozliczyć zgodnie z art. 29a ust. 13a ustawy o VAT. Oznacza to, że powinna to zrobić w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w którym podatnik otrzymał potwierdzenie otrzymania faktury korygującej przez nabywcę towaru (tj. firmę X).

Uwaga! Przepisy ustawy o VAT – w brzmieniu obowiązującym od 1 lutego 2026 r. – nie zawierają żadnego wymogu dotyczącego formy takiego potwierdzenia. Zasadny jest więc wniosek, że dopuszczalny może być każdy rodzaj potwierdzenia, który pozwala bez żadnych wątpliwości ustalić, że kontrahent odebrał fakturę korygującą.

Warto przypomnieć, że wymóg uzyskania potwierdzenia odbioru faktury korygującej in minus przewidywały przepisy ustawy o VAT obowiązujące do 31 grudnia 2020 r. Wydaje się, że przy interpretacji regulacji art. 29a ust. 13a ustawy o VAT, która obowiązuje od 1 lutego 2026 r. i również wymaga uzyskania potwierdzenia odbioru faktury korygującej przez nabywcę, można się posiłkować orzecznictwem archiwalnym dotyczącym okresu sprzed 1 stycznia 2021 r.

► Jak wskazał dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 21 grudnia 2018 r., sygn. 0111-KDIB3-3.4012.299.2018.3.JS: „(…) przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie zawierają żadnego wymogu dotyczącego formy takiego potwierdzenia. Dopuszczalny więc może być każdy rodzaj potwierdzenia, który pozwala bez żadnych wątpliwości ustalić, że kontrahent odebrał fakturę korygującą. Czyni zadość warunkowi legitymowania się potwierdzeniem odbioru korekty faktury przez nabywcę np. potwierdzenie przez adresata przyjęcia przesyłki poleconej (za zwrotnym poświadczeniem odbioru), pisemne odrębne potwierdzenie faktu otrzymania faktury korygującej, zwrotnie przesłana kopia podpisanej faktury korygującej, fax potwierdzający odbiór faktury korygującej, potwierdzenie przesłane drogą elektroniczną, potwierdzony odbiór faktury korygującej przesłany drogą elektroniczną”.

► Ponadto dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z 20 listopada 2018 r., sygn. 0115-KDIT1-2.4012.712.2018.1.AJ, stwierdził, że „(…) w przypadku korekt faktur dostarczanych za pośrednictwem tradycyjnej poczty akceptowalną formą udokumentowania dostarczenia przesyłki jest zwrotne potwierdzenie odbioru, nie można odmówić takiej mocy dowodowej otrzymanej informacji o pobraniu przez kontrahenta faktury korekty drogą mailową (potwierdzenie automatyczne z serwera nabywcy). Niezależnie od formy otrzymania potwierdzenia odbioru faktury korygującej dotyczyć ono powinno konkretnej albo konkretnych faktur korygujących”.

► Z kolei Trybunał Sprawiedliwości UE w wyroku z 26 stycznia 2012 r. w sprawie C-588/10 (minister finansów przeciwko Kraft Foods Polska S.A.) uznał, że „Wymóg polegający na uzależnieniu obniżenia podstawy opodatkowania wynikającej z pierwotnej faktury od posiadania przez podatnika potwierdzenia otrzymania korekty faktury doręczonego przez nabywcę towarów lub usług mieści się w pojęciu warunków, o których mowa w art. 90 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE (…). Zasady neutralności podatku od wartości dodanej oraz proporcjonalności co do zasady nie sprzeciwiają się takiemu wymogowi. Jednakże, jeżeli uzyskanie przez podatnika, będącego dostawcą towarów lub usług, tego rodzaju potwierdzenia jest w rozsądnym terminie niemożliwe lub nadmiernie utrudnione, to nie można mu odmówić wykazania przed organami podatkowymi danego państwa członkowskiego przy użyciu innych środków, po pierwsze, że dochował on należytej staranności w okolicznościach danej sprawy celem upewnienia się, że nabywca towarów lub usług jest w posiadaniu korekty faktury i że zapoznał się z nią oraz, po drugie, że dana transakcja została w rzeczywistości zrealizowana na warunkach określonych w owej korekcie faktury”.

Niezależnie od formy otrzymania potwierdzenia odbioru faktury korygującej dotyczyć ono powinno konkretnej albo konkretnych faktur korygujących (por. interpretacja indywidualna dyrektora KIS z 27 sierpnia 2018 r., sygn. 0114-KDIP4.4012.359.2018.2.BS).

Z opisu stanu faktycznego wynika, że spółka fakturę korygującą przesłała kontrahentowi pocztą za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, które otrzymała 24 lutego 2026 r. Zatem spółka może rozliczyć fakturę korygującą w rozliczeniu (JPK_V7M) za luty 2026 r. W polach K_19 (ewidencja) i P_19 (deklaracja) powinna wpisać kwotę zmniejszającą podstawę opodatkowania, tj. (-) 10 000 zł, a w polach K_20 (ewidencja) i P_20 (deklaracja) kwotę zmniejszającą podatek należny, tj. (-) 2300 zł.

Uwaga! Za okresy od lutego 2026 r. obowiązuje nowa wersja struktury JPK_VAT, tj. JPK_V7M(3). W analizowanym przypadku fakturę korygującą należy ująć z nowym oznaczeniem „BFK” (par. 10 ust. 5 pkt 1 lit. b rozporządzenia w sprawie JPK_VAT). ©℗

CIT

W analizowanej sprawie spółka 30 stycznia 2026 r. udzieliła firmie X rabatu w kwocie brutto 12 300 zł (kwota netto: 10 000 zł, VAT: 2300 zł) do sprzedaży towarów (meble biurowe) dokonanej w grudniu 2025 r. i udokumentowanej papierową fakturą z 30 grudnia 2025 r. Przychody z tytułu transakcji pierwotnej zostały rozliczone za 2025 r., natomiast 4 lutego 2026 r. spółka wystawiła w postaci papierowej fakturę korygującą dokumentującą udzielony 30 stycznia 2026 r. rabat transakcyjny.

Na wstępie należy wskazać, że w myśl art. 12 ust. 4 pkt 9 ustawy o CIT do przychodów nie zalicza się należnego (VAT). Zatem udzielony rabat pomniejszy przychody wyłącznie w kwocie netto, tj. 10 000 zł. Pozostaje ustalić, za jaki okres spółka może pomniejszyć przychody.

Stosownie do art. 12 ust. 3j ustawy o CIT, jeżeli korekta przychodu nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, korekty dokonuje się poprzez zmniejszenie lub zwiększenie przychodów osiągniętych w okresie rozliczeniowym, w którym została wystawiona faktura korygująca lub – w przypadku braku faktury – inny dokument potwierdzający przyczyny korekty. Zatem, jak wskazał dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 15 grudnia 2025 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4010.634.2025.2.MR1; „(…) korekta «wstecz» może być dokonana jedynie wtedy, gdy przyczyną korekty jest błąd rachunkowy lub inna oczywista omyłka. Przy czym ustawodawca nie wskazuje, co należy rozumieć poprzez pojęcia «błąd rachunkowy» oraz «inna oczywista omyłka». Pojęcia te zatem należy rozumieć zgodnie z ich znaczeniem potocznym. Zatem, za «błąd rachunkowy» należy uznać sytuację, gdy koszt został niewłaściwie ujęty ze względu na błąd w toku wykonywania obliczeń; może to dotyczyć zarówno okoliczności leżących po stronie wystawcy faktury czy innego dokumentu księgowego (np. błędne podanie na fakturze cen lub wartości towarów), jak i po stronie odbiorcy takiego dokumentu (np. wprowadzenie do ksiąg rachunkowych nieprawidłowej cyfry, zastosowanie wadliwego kursu waluty obcej przy przeliczaniu wartości kosztu na złote etc.). Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN (wersja internetowa www.sip.pwn.pl), przez «omyłkę» należy rozumieć «spostrzeżenie, sąd niezgodny z rzeczywistością, niewłaściwe postępowanie, posunięcie». W konsekwencji, za «inną oczywistą omyłkę» należy uznać inny oczywisty błąd, który nie jest jednocześnie błędem rachunkowym. Takim błędem będzie np. ujęcie w kosztach podatkowych faktury wystawionej na podmiot inny niż faktyczny nabywca towaru. «Omyłka» wiązać się również będzie z błędem polegającym albo na nieprawidłowym wystawieniu albo nieprawidłowym ujęciu dowodu księgowego. Okoliczność taka musi mieć zatem charakter «pierwotny». Co więcej, «omyłka» musi być «oczywista». Oznacza to, że w przypadku jakichkolwiek wątpliwości co do charakteru przyczyn korekty, korekta dokonywana winna być w okresie otrzymania dokumentu potwierdzającego przyczynę korekty (w przypadku korekty kosztów uzyskania przychodów) lub w okresie wystawienia tego dokumentu (w przypadku korekty przychodów). Tylko w przypadku jednoznacznego stwierdzenia, że nieprawidłowe ujęcie przychodu bądź kosztu było bezpośrednim wynikiem błędu rachunkowego lub oczywistej omyłki, korekta kosztu winna być uwzględniana «wstecznie». Tym samym celem przyświecającym wprowadzeniu regulacji art. 12 ust. 3j jest uzależnienie momentu ujmowania korekty przychodu od przyczyn jej dokonania. Jeżeli pierwotny dokument prawidłowo dokumentował zdarzenie gospodarcze, które miało miejsce w dacie jego wystawienia, a konieczność dokonania korekty uprzednio wykazanego przychodu nie jest wynikiem błędu lub innej oczywistej omyłki, korektę należy rozliczyć na bieżąco, z datą wystawienia dokumentu uzasadniającego przyczyny korekty”.

W analizowanej sprawie spółka udzieliła kontrahentowi rabatu potransakcyjnego. Korekta przychodu nie jest więc spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką. Oznacza to, że korekty dokonuje się poprzez zmniejszenie przychodów osiągniętych w okresie rozliczeniowym, w którym została wystawiona faktura korygująca, tj. w lutym 2026 r.

Uwaga! Jeżeli w okresie rozliczeniowym, o którym mowa w art. 12 ust. 3j ustawy o CIT, podatnik nie osiągnął przychodów lub osiągnięte przychody są niższe od kwoty zmniejszenia, powinien on zwiększyć koszty uzyskania przychodów o kwotę, o którą nie zostały zmniejszone przychody (art. 12 ust. 3k ustawy o CIT). Na potrzeby schematu rozliczenia zakładam jednak, że taka sytuacja nie zachodzi w analizowanej sprawie.

Z opisu stanu faktycznego nie wynika, aby w omawianym przypadku znalazły zastosowanie art. 12 ust. 3l lub ust. 3m ustawy o CIT, dlatego przepisy te zostały pominięte.

Podsumowując, w lutym 2026 r. spółka może zmniejszyć przychody o kwotę udzielonego rabatu netto, tj. 10 000 zł. ©℗