Uchylenie tzw. tarczy to koniec antidotum na problemy z legalizacją pobytu cudzoziemców. Pracodawcy muszą trzymać rękę na pulsie i na bieżąco sprawdzać, czy zatrudnieni u nich cudzoziemcy mają prawo legalnego pobytu. Nielegalny pobyt oznacza nielegalne zatrudnienie, a to oznacza spore ryzyko zarówno dla pracodawcy, jak i pracownika.
Przypomnijmy, że najważniejszym mechanizmem uwzględnionym w tarczy (czyli ustawie z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych – dalej u.s.r.z.z.) było przedłużenie legalności pobytu cudzoziemca na terytorium RP. Trzeba bowiem pamiętać, że legalizacja pracy (np. zezwolenie na pracę) nie jest wystarczające do podjęcia zatrudnienia na terytorium RP. Konieczny jest również legalny pobyt cudzoziemca (legalne przebywanie na terytorium RP). Za legalny pobyt umożliwiający wykonywanie pracy uznaje się np. pobyt na podstawie wizy, zezwolenia na pobyt czasowy, zezwolenia na pobyt stały czy wreszcie w ramach ruchu bezwizowego. W praktyce oznaczało to, że dokumenty pobytowe cudzoziemców, których ważność kończy się w okresie epidemii lub zagrożenia epidemicznego, ulegają automatycznemu wydłużeniu do 30 dni po dniu odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub epidemii. Ten czas właśnie nadszedł.
Stan zagrożenia epidemicznego został zniesiony 1 lipca. To oznacza, że od tej daty należy liczyć termin 30 dni wskazany we wszystkich przepisach ww. ustawy. Na podstawie art. 15z1 u.s.r.z.z. w przypadku cudzoziemca, który w dniu, od którego po raz pierwszy ogłoszono stan zagrożenia epidemicznego w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: 1) na podstawie wizy Schengen, 2) na podstawie wizy wydanej przez inne państwo obszaru Schengen, 3) na podstawie dokumentu pobytowego wydanego przez inne państwo obszaru Schengen, 4) w ramach ruchu bezwizowego, 5) na podstawie wizy długoterminowej wydanej przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej niebędące państwem obszaru Schengen, 6) na podstawie dokumentu pobytowego wydanego przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej niebędące państwem obszaru Schengen, pobyt cudzoziemca na tym terytorium uważa się za legalny od dnia następującego po ostatnim dniu legalnego pobytu wynikającego z tych wiz, dokumentów lub ruchu bezwizowego, do upływu 30. dnia następującego po dniu odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, w zależności od tego, który obowiązywał jako ostatni.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.