Chociaż niemieccy chadecy liczyli na znacznie lepszy wynik niż 29 proc. poparcia, to i tak mogą mieć powody do zadowolenia. Sojusz Sahry Wagenknecht ani liberałowie z Wolnej Partii Demokratycznej nie przekroczyli progu wyborczego, dzięki czemu do utworzenia koalicji liderowi Unii Chrześcijańsko-Demokratycznej (CDU) Friedrichowi Merzowi wystarczy połączenie sił z Socjaldemokratyczną Partią Niemiec.
W dwupartyjnej koalicji, która według deklaracji samego Merza ma powstać do Wielkanocy, nie znajdzie się najpewniej ustępujący kanclerz Olaf Scholz, którego partia uzyskała najgorszy wynik od momentu powstania. Scholza może zastąpić współprzewodniczący partii Lars Klingbeil lub jeden z najpopularniejszych polityków w kraju, obecny minister obrony Boris Pistorius. Dla Unii Europejskiej i partnerów Niemiec dwupartyjna wielka koalicja to sygnał większej przewidywalności i pewności rządów niż miałoby to miejsce w przypadku konieczności dołączenia do rządu Zielonych. Teraz Niemcy czeka zdecydowane przestawienie torów gospodarki.
Merz w pierwszych powyborczych zapowiedziach skrytykował poparcie administracji Donalda Trumpa dla antysystemowej Alternatywy dla Niemiec, a za swoje podstawowe zadanie uznał uniezależnienie się od Stanów Zjednoczonych w kwestiach bezpieczeństwa. – Nie wierzę, że mówię to w programie telewizyjnym – kwitował sam Merz, który wyraża też większą gotowość do finansowania europejskich inwestycji zbrojeniowych ze wspólnego długu na wzór Funduszu Odbudowy. Ten krok, podobnie jak utrzymanie wsparcia dla Ukrainy i walka z nieudokumentowaną migracją będącą efektem m.in. wojny hybrydowej na granicy Polski z Białorusią leżą zdecydowanie w zasięgu zainteresowań rządu Donalda Tuska. Przynajmniej w teorii.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.