Czarnecki otwierał listę kandydatów PiS w okręgu obejmującym województwo kujawsko-pomorskie. Ten wywodzący się z Wrocławia polityk został "jedynką" w Kujawsko-Pomorskiem z woli władz krajowych PiS. Doprowadziło to do konfliktu wewnątrz partii i odejścia z PiS szefa rady regionalnej partii Wojciecha Mojzesowicza i kilkunastu związanych z nim działaczy.

46-letni Czarnecki urodził się w Londynie, gdzie jego matka przebywała na stypendium naukowym. Angielska metryka spowodowała, że na liście wyborczej został zarejestrowany jako Richard Henry. "Ludzie mnie znają. Wiedzą, że to ja - Rysiek" - zapewniał dziennikarzy, gdy kilka tygodni przed eurowyborami okazało się, że PKW nie zgodziła się zarejestrować go pod polskim imieniem.

Wcześniej Czarnecki na swoim blogu poinformował, że ubiegająca się o mandat do PE z listy PO w Krakowie Róża Thun na liście wyborczej będzie widniała jako Róża Maria Graefin von Thun und Hohenstein.

W pierwszej połowie lat 80. Czarnecki studiował historię na Uniwersytecie Wrocławskim, gdzie zaangażował się w działalność nielegalnego wówczas Niezależnego Zrzeszenia Studentów (NZS). Jak często podkreśla, był członkiem trzyosobowego tajnego Prezydium Krajowej Komisji Koordynacyjnej NZS, współpracował m.in. z obecnym wicepremierem Grzegorzem Schetyną (PO).

Po studiach krótko pracował w Archiwum Akt Nowych w Warszawie. W 1987 r. był jednym z założycieli Ruchu Polityki Realnej, z którego kilka lat później powstała Unia Polityki Realnej. Sam Czarnecki jednak w tym samym roku wyjechał na Zachód. Zaangażował się tam m.in. w pracę dziennikarską w "Dzienniku Polskim" w Londynie; współpracował również z "Kontaktem" (Paryż) i "Polską" (Londyn). W tej dziedzinie aktywny był także po powrocie do kraju w 1990 roku.

W 1991 r. został wybrany na posła z Wrocławia z listy Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego. W 1993 r. został wiceministrem kultury w rządzie Hanny Suchockiej. Po upadku rządu startował jesienią tego samego roku w wyborach do Sejmu z listy Katolickiego Komitetu Wyborczego "Ojczyzna", ale to ugrupowanie nie przekroczyło progu wyborczego.

W latach 1993-1997 Czarnecki kierował redakcją katolicką TV Polsat. Działał we władzach krajowych ZChN; w 1994 roku został prezesem tego ugrupowania. Z kierowania partią zrezygnował 1996 roku.

Jesienią 1997 r. został posłem z listy Akcji Wyborczej Solidarność. Krótko potem został ministrem - przewodniczącym Komitetu Integracji Europejskiej w rządzie premiera Jerzego Buzka. Stanowisko rządowe utracił po zaledwie ośmiu miesiącach, gdy zarzucono mu nieudolność.

W kolejnych wyborach parlamentarnych, w 2001 roku, bez powodzenia ubiegał się o mandat poselski, ponieważ AWS Prawicy nie przekroczyła progu wyborczego. Nie udało mu się także wygrać wyborów na prezydenta Wrocławia.

W 2004 r. zapisał się do Samoobrony i z jej listy wybrany został na deputowanego do PE. Trzy lata później, po odwołaniu lidera Samoobrony Andrzeja Leppera z rządu Jarosława Kaczyńskiego, Czarnecki publicznie postulował, by Samoobrona pozostała w koalicji. Reakcją na to było wyrzucenie go z partii. Rok później wstąpił do PiS.

Obok polityki, w ostatnich latach dużo czasu poświęcał na działanie we wrocławskich klubach sportowych WTS Atlas i WKS Śląsk oraz we władzach krajowych PZPN. Ma dwóch synów. (PAP)

olz/ ura/ par/ bk/