System monitoringu wizyjnego jest specyficznym środkiem trwałym składającym się z wielu elementów, często zlokalizowanych w różnych trudno dostępnych miejscach. Sposób tworzenia obiektów inwentarzowych środków trwałych nie został wprost określony w ustawie o rachunkowości (dalej: u.r.). Artykuł 3 ust. 1 pkt. 15 u.r. wskazuje, że aby uznać dany składnik aktywów za środek trwały, powinien on mieć formę rzeczową, jego przewidywany okres ekonomicznej użyteczności powinien być dłuższy niż rok, ponadto powinien taki składnik aktywów być kompletny i zdatny do użytku oraz przeznaczony na potrzeby jednostki.
Sposób ujęcia poszczególnych urządzeń w ewidencji bilansowej będzie uzależniony od sposobu ich wykorzystania oraz specyficznych potrzeb jednostki. Można przyjąć, że monitoring wizyjny będzie spełniał swoją rolę w jednostce w momencie, kiedy do systemu będą dołączone wszystkie urządzenia, tj. centrale rejestrujące, monitory, kamery. Przy sposobie ujmowania tego rodzaju elementów w ewidencji bilansowej jednostki rozstrzygające są m.in.: możliwość współpracy poszczególnych urządzeń z innymi urządzeniami, uwarunkowania techniczne i organizacyjne, przewidywany sposób i okres użytkowania urządzeń bez ich przełączania. Określić to można na podstawie dotychczasowych praktyk wykorzystywania podobnych sprzętów w jednostce.