Z art. 693 kodeksu cywilnego (dalej: k.c.) wynika, że przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a ten zaś zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz. Zatem niewątpliwym obowiązkiem dzierżawcy nieruchomości jest opłacanie czynszu. W opisanej sytuacji chodzi o opłacanie go na rzecz gminy, która wydzierżawia lokal użytkowy. A jak wynika z art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, gospodarowanie mieniem komunalnym należy do zadań wójta (lub odpowiednio burmistrza, prezydenta).
Samo zakończenie stosunku dzierżawy nie oznacza jednak, że wydzierżawiający traci możliwość domagania się od dzierżawcy innego typu roszczeń, które wynikają z zakończonego stosunku dzierżawnego. Na uwagę zasługuje, że dzierżawca powinien przestrzegać również wymogu z art. 705 k.c., w którym postanowiono, że „po zakończeniu dzierżawy dzierżawca obowiązany jest, w braku odmiennej umowy, zwrócić przedmiot dzierżawy w takim stanie, w jakim powinien się znajdować stosownie do przepisów o wykonywaniu dzierżawy”. W sytuacji zaś, gdy dzierżawca nie dopełni wskazanej powinności, np. dokona zwrotu nieruchomości z uszkodzeniami czy zdewastowanej, to może odpowiadać odszkodowawczo na podstawie art. 471 k.c. Z tej normy wynika zaś, że „dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi”. Uszczegółowienie powyższej zasady odpowiedzialności znajdujemy w art. 677 k.c. w zw. z art. 694 k.c. Z nich wynika zaś, że roszczenia wydzierżawiającego przeciwko dzierżawcy o naprawienie szkody z powodu uszkodzenia lub pogorszenia rzeczy, jak również roszczenia dzierżawcy przeciwko wydzierżawiającemu o zwrot nakładów na rzecz albo o zwrot nadpłaconego czynszu, przedawniają się z upływem roku od dnia zwrotu rzeczy.