Lewestam: Ślepota podróżna

Mimo że taka ślepota dotyka wszystkich, przyznają się do niej tylko niektórzy. Dlatego polecam tekst z „Fortune” autorstwa Katharine Zaleski, kiedyś pracowniczki mediów, dziś szefowej własnej organizacji. W tekście tym Zaleski teraźniejsza bije się w piersi, bo Zaleski z przeszłości była dla pracujących matek wredną harpią. Uważała dzieciate kobiety za pracowników drugiej, a nawet trzeciej kategorii. Były z nimi, tak sądziła, same problemy: chciały na przykład wracać do domu o rozsądnych porach, co jest świadectwem braku komitmentu, czyli poświęcenia sprawie. Wykręcały się z drużynowych drinków, tym samym rozbijając spójność grupy i niszcząc wielkie party, jakim powinna być praca. Chciały również stawiać zdjęcia dzieci na biurkach, kreując dystrakcje i niepotrzebnie rozwadniając atmosferę. Z powodu takich zdjęć Zaleski raz zrezygnowała z partnerstwa z Time.com, bo redaktor naczelna miała nimi obstawione biurko, a więc, w opinii Zaleski, była partnerem niepoważnym i miała kiepskie priorytety.

Dziś Zaleski radykalnie zmieniła swój punkt widzenia: wie już, że matki może i wychodziły wcześniej, ale za to przychodziły o świcie, kiedy singielsko-bezdzietny tłumek dopiero zwlekał się z łóżek. Pracowały poza tym za dwóch, żeby jakoś zdążyć po dzieci. Wie, że drinki mogą się wydawać częścią pracy, ale po pierwsze nie wolno przymuszać do socjalu, a po drugie korzyści dla sprawy bywają większe z braku kaca na drugi dzień. Wie też, że zdjęcia tylko pozornie nie licują z image kobiety biznesu i że utożsamianie ich obecności z ogólnym misiostwem i rozlazłością jest wyrazem szkodliwych przesądów. Wiedziona zapałem konwertyty Zaleski założyła nawet organizację PowerToFly, która pomaga matkom znajdować elastyczne sposoby zarobku.