Decyzją Ministra Obrony Narodowej Polska zrezygnowała z ubiegania się o status państwa ramowego w dowództwie Eurokorpusu oraz stopniowo zredukuje w perspektywie 3–4 lat swój wkład” – poinformował wczoraj resort.
Co jest powodem ograniczenia naszej roli w Eurokorpusie? Co takiego się zmieniło w sytuacji geopolitycznej, że nowy rząd umniejsza nasze miejsce i pozycję w tej strukturze? Czy decyzja wynika z tego, że gniewamy się na Unię Europejską, czy też jest to efekt jakiejś szerszej koncepcji strategicznej? Obawiam się niestety, że to pierwsze. Bo taki ruch – w kontekście roli i zadań, jakie Eurokorpus ma do wypełnienia – nie mieści się w żadnej strategii, którą można by dziś odpowiedzialnie zdefiniować.
W skład Eurokorpusu wchodzą państwa, które kierują swoje wojska do misji i operacji UE – na Bałkanach czy w Libii. Wycofywanie się z większych ambicji Polski w tej strukturze, umniejszanie naszej roli jest błędem – zarówno w kategoriach strategii obronnej, jak i szerzej, funkcjonowania Sił Zbrojnych UE. A przecież jeszcze niedawno członkowie PiS z Jarosławem Kaczyńskim na czele mówili o potrzebie wzmocnienia – również militarnego – Unii Europejskiej i powołania unijnej armii. I rzeczywiście, nie wszystkie operacje wojskowe ważne z punktu widzenia Wspólnoty muszą odbywać się z udziałem Stanów Zjednoczonych i NATO. Dlatego Eurokorpus i nasza rola w prowadzeniu jego operacji – humanitarnych czy pokojowych – jest istotna. Mamy wszak ambicje być liderem Europy Wschodniej. A to oznacza, że powinniśmy w Eurokorpusie mieć potencjał porównywalny z Niemcami czy Francją. To przecież logiczna konsekwencja naszych ambicji.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.