Zanim sąd zdecyduje o nieważności umowy frankowej, powinien wnikliwie przeanalizować, czy nie ma szans na jej uratowanie. Taka jest istota najnowszego orzeczenia Sądu Najwyższego w kolejnej sprawie frankowej.
Tym razem para kredytobiorców pozwała bank, żądając unieważnienia umowy kredytowej ze względu na zastosowanie w kontrakcie wielu klauzul niedozwolonych. Chodziło głównie o to – co w tych sprawach jest najczęstszym argumentem kredytobiorców – że wyłącznie bank decydował o wysokości zobowiązania, m.in. poprzez stosowanie spreadu walutowego na podstawie kursów narzuconych przez bank. Przywołano także stosowanie stawki LIBOR do oprocentowania kredytu ustalanej na starych zasadach, bez modyfikacji umowy po zmianie operatora tej stawki w 2016 r. Te klauzule (i szereg innych) miały być sprzeczne z – jak to określono w pozwie – „samą naturą zobowiązania”, co miało prowadzić do nieważności umowy z bankiem.
W obydwu instancjach kredytobiorcy wygrali sprawę. Umowę unieważniono. Bank złożył jednak skargę kasacyjną do SN, która została uwzględnione i wyrok w zakresie unieważnienia umowy wróci do I instancji.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.