O zakończeniu procedury z art. 7 Traktatu o UE prowadzonej wobec Polski przez Komisję Europejską media spekulowały od jakiegoś czasu. Pytania brzmiały raczej „w jaki sposób”, a nie „czy” Bruksela zamierza do tego doprowadzić.
Najlepszym wskazaniem do tego było zachowanie Ursuli von der Leyen po przedstawieniu przez Adama Bodnara „planu działania” dotyczącego zamiarów przeprowadzenia reform wymiaru sprawiedliwości. Zostawiając już na boku stan faktyczny, o którym wielokrotnie pisaliśmy na łamach DGP, czyli brak lub znikomy postęp we wdrażaniu zmian prawnych, moment odblokowania Polsce funduszy europejskich był wyraźnym sygnałem zmiany w relacjach Brukseli i Warszawy. Zakończenie procedury z art. 7 określającej tzw. klauzulę zawieszającą, która ostatecznie może doprowadzić do pozbawienia państwa członkowskiego części praw wynikających z członkostwa, będzie z kolei ostatecznym potwierdzeniem tego przełomu.
Przełomu, który poza bezspornie pozytywnymi skutkami jak uruchomienie dla Polski dziesiątek miliardów euro na inwestycje oraz wsparcie bezpośrednie chociażby w obszarze infrastruktury, rodzi też pytania o sens prowadzenia wspomnianych procedur i ich przejrzystość. Zarówno unijni urzędnicy, jak i polscy dyplomaci w nieoficjalnych rozmowach przekonywali, że jakąkolwiek ścieżką nie zdecyduje się teraz pójść Bruksela wobec procedury z art. 7, będzie to krok precedensowy, ponieważ żadne państwo nie zabrnęło w sporze prawnym z Komisją do tak zaawansowanego etapu. Istotnie tak procedura z art. 7, jak i zawieszenie środków z KPO i Funduszu Spójności oraz kilka postępowań naruszeniowych doprowadziły do powstania sporej biblioteki dokumentów prawnych, które nie tyle są efektem obowiązujących, wieloletnich, sprawdzonych procedur, ile potencjalnie staną się ich wykładnią na kolejne lata.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.