Jeśli kraj nie jest na liście, podróże z jego terytorium do UE, o ile nie są niezbędne, podlegają czasowym ograniczeniom. Państwa członkowskie mogą jednak znosić ograniczenia wobec osób w pełni zaszczepionych. Wobec krajów na liście Unia rekomenduje stopniowe znoszenie ograniczenia wjazdu na granicach zewnętrznych.

Lista jest co dwa tygodnie weryfikowana i w razie potrzeby aktualizowana. Obecnie są na niej: Argentyna, Australia, Bahrajn, Kanada, Chile, Kolumbia, Jordania, Kuwejt, Namibia, Nowa Zelandia, Peru, Katar, Rwanda, Arabia Saudyjska, Korea Południowa, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Urugwaj, Chiny (z zastrzeżeniem potwierdzenia wzajemności).

Zdaniem UE należy też stopniowo znosić ograniczenia wobec specjalnych regionów administracyjnych Chin: Hongkongu i Makau.

Reklama

W kategorii jednostek i władz terytorialnych, których państwowość jest nieuznawana przez co najmniej jedno państwo członkowskie, uznano, że ograniczenia należy stopniowo znosić także wobec Tajwanu. Do celów zalecenia mieszkańców Andory, Monako, San Marino i Watykanu traktuje się jak mieszkańców UE.

Kryteria decydujące o tym, wobec którego państwa trzeciego należy znosić ograniczenia, zostały zaktualizowane 20 maja br. To m.in. sytuacja epidemiczna i ogólna reakcja na Covid-19 oraz wiarygodność dostępnych informacji i źródeł danych. W indywidualnych przypadkach należy także uwzględniać wzajemność.

W stosowaniu zalecenia uczestniczą również kraje stowarzyszone w ramach Schengen (Islandia, Liechtenstein, Norwegia i Szwajcaria).

30 czerwca 2020 r. Rada przyjęła zalecenie o stopniowym znoszeniu tymczasowych ograniczeń dotyczących innych niż niezbędne podróży do UE. Zalecenie zawierało wstępną listę krajów, wobec których państwa UE powinny zacząć znosić takie ograniczenia.

20 maja br. Rada znowelizowała zalecenie w reakcji na postępującą kampanię szczepień. Wprowadziła pewne zwolnienia dla osób zaszczepionych i złagodziła kryteria znoszenia ograniczeń wobec państw trzecich. Zarazem uwzględniła potencjalne ryzyko w postaci nowych wariantów koronawirusa, ustanawiając mechanizm bezpieczeństwa, który pozwoli szybko reagować na pojawienie się w państwie trzecim wariantów będących przedmiotem zainteresowania lub niepokoju.

Zalecenie Rady nie jest instrumentem prawnie wiążącym. Za jego wdrożenie odpowiadają organy państw członkowskich. Mogą one znosić ograniczenia stopniowo, w warunkach pełnej przejrzystości.

Państwa członkowskie nie powinny znosić ograniczeń wobec państw trzecich spoza listy, dopóki nie zostanie to uzgodnione w skoordynowany sposób.