Szpanowski: O co chodzi z tymi Cookies

Punkt główny: dużo wyborczych głosów było spowodowanych frustracją i niezadowoleniem. Wielu, zbyt wielu, skupiło się wokół zwykłego negatywizmu. Słusznie się więc podnosi kwestię legitymizacji owych nastrojów. Czy w młodej, niestabilnej demokracji takie skupienie hejtu może wyjść na zdrowie? Czy niezadowolenia nie powinno się jakoś (w ramach procedur) rozsądnie miarkować? Zwróćmy uwagę, że są to głosy osób zupełnie przypadkowych, ledwie zorganizowanych i mamionych miałkimi symbolami. Czy kraj nie byłby szczęśliwszy, gdyby wprowadzić jakiś cenzus w tym obszarze – np. żeby skupić niezadowolonych, trzeba by się było legitymować co najmniej habilitacją? W uzasadnionych przypadkach można by dopuścić odstępstwa dla sędziów, dentystów i adwokatury, ale na litość, nic więcej! Stopniowanie awansu ma dobre wzorce, jak choćby rzymski cursus honorum i nie tylko. A gdy działacz miast pisać doktorat, zapiernicza na basie – co może z tego wyjść dla ludu?

Po drugie: szeroka opinia, od Rzepy aż po Krypol, przyznaje, że w zasadzie dwadzieścia parę procent głosujących to żywioł nieznany. Niezbyt doświadczony – jak świadczą badania – elektorat sprzeciwu (umownie i tylko dla potrzeb niniejszej analizy nazwijmy go „gówniarzami”) mógłby się w końcu pokusić o znajomości, jeśli nie w mniejszym czy dużym Pałacu, to chociaż w mediach internetowych. Śmieciówek tam wszak do woli, a i klipy muzyczne można sadzić co pół strony.