Liturgia Wigilii Paschalnej jest najważniejszą celebracją w roku. Przed archikatedrą arcybiskup poświęcił ogień, od którego odpalono paschał - symbol Chrystusa Zmartwychwstałego. Od wznieconego ognia wierni zapalili świece i wnieśli je do pogrążonej w mroku świątyni. Po liturgii słowa składającej się z czytań Starego i Nowego Testamentu arcybiskup poświęcił wodę chrzcielną, symbolizującą śmierć i zmartwychwstanie. Wierni odnowili przyrzeczenia chrzcielne.

Kościół obchodzi Wigilię Paschalną w świętą noc Zmartwychwstania Pańskiego. Uważa się ją za "matkę wszystkich wigilii" (św. Augustyn). Kościół czuwając, oczekuje zmartwychwstania Chrystusa i obchodzi je w sakramentach. Dlatego cały obchód powinien się odbyć w nocy, tzn. rozpocząć się po zapadnięciu zmroku albo zakończyć przed świtem dnia niedzielnego. Msza św. tej nocy, choćby ją sprawowano przed północą, jest paschalną Mszą Niedzieli Zmartwychwstania.

Cała dynamika nocy paschalnej koncentruje się wokół nowego życia w Chrystusie, dlatego też cała jej liturgia pełna jest symboli życia: światło - słowo - woda i uczta. Znaki te stanowią również główną treść kolejnych części liturgii Wigilii Paschalnej: liturgia światła, liturgia słowa, liturgia chrzcielna, liturgia eucharystyczna - uczta paschalna.

W Wielką Sobotę przed kościołem kapłan krzesze ogień i wypowiada słowa modlitwy, w której Chrystus nazywany jest "prawdziwym kamieniem węgielnym", udzielającym wiernym "ognia światłości". Święcąc wodę kapłan odmawia specjalną modlitwę, w której nawiązuje m.in. do krwi i wody, które wypłynęły z boku ukrzyżowanego Jezusa, a także do nakazu chrztu. Następnie zanurza świecę paschalną w wodzie i czyni znaki przemiany wody w sakramentalny symbol, którego znaczenia są w zapisanym zdaniu wypowiedzianym przez Chrystusa do Samarytanki: "Kto zaś będzie pił wodę, którą Ja mu dam, nie będzie pragnął na wieki".

Ogień jest symbolem Chrystusa, a iskra wykrzesana w ten wieczór oznacza Jego wyjście z grobu i przejście do odmiennego życia. Od poświęconego ognia zapala się świecę paschalną, od paschału - po wniesieniu do kościoła - wszystkie lampy i świece w ciemnej do tego momentu świątyni. Rozpoczyna się msza św., po zakończeniu, której wierni, jeżeli mają taką możliwość, zanoszą poświęcony ogień z płonącymi świecami do swoich domów; dawniej zapalali od niego wygaszone wcześniej w domach światła, a nawet paleniska w piecach.

Woda to przede wszystkim źródło życia - znak odrodzenia ducha i ciała, znak śmierci, ale i zmartwychwstania, oczyszczenia, prawdy, łaski i zbawienia. Jest też symbolem Ducha Świętego, którego w hymnie "Veni Creator" nazywa się "fons vivus-źródło żywe"; ma odwracać choroby, udzielać łask i zapewniać bezpieczeństwo. (PAP)

pro/ ura/