Zgodnie z art. 39 ust. 1, 3 i 4 ustawy o rachunkowości podmioty dokonują czynnych rozliczeń międzyokresowych kosztów, jeżeli dotyczą one przyszłych okresów sprawozdawczych. Odpisy czynnych rozliczeń międzyokresowych kosztów mogą następować stosownie do upływu czasu lub wielkości świadczeń. Czas i sposób rozliczenia powinny być uzasadnione charakterem rozliczanych kosztów, z zachowaniem zasady ostrożności. W przypadku gdy w myśl umowy wartość otrzymanych finansowych składników aktywów jest niższa od zobowiązania zapłaty za nie, w tym również z tytułu emitowanych przez przedsiębiorstwo papierów wartościowych, różnica stanowi czynne rozliczenie międzyokresowe kosztów, które należy odpisać w ciężar kosztów finansowych w równych ratach w ciągu okresu, na jaki zaciągnięto zobowiązanie.
Wśród kosztów finansowych klasyfikowanych do rozliczeń międzyokresowych kosztów wymienić można polisę ubezpieczeniową stanowiącą zabezpieczenie przyznanej pożyczki lub kredytu zapłaconą z góry za cały rok, odsetki od przyznanej pożyczki lub kredytu pobrane z góry za cały okres kredytowania, prowizję potrąconą z góry od otrzymanej pożyczki lub kredytu czy dyskonto od wyemitowanych obligacji. Pamiętać równocześnie należy, że zaliczenie ww. wydatków do rozliczeń międzyokresowych kosztów finansowych uwarunkowane jest ich wysokością, która musi być istotna. W przypadku bowiem nieistotnych wydatków ich ujęcie w księgach rachunkowych następuje poprzez bezpośrednie odpisanie w ciężar kosztów finansowych, bez konieczności rozliczania w czasie. Operacje gospodarcze związane z rozliczeniem międzyokresowym kosztów finansowych wymagają odpowiednich zapisów w księgach rachunkowych. [tabela]