Modernizacja wyspowa. Albo homeopatyczna. Takim mianem, z pewną dozą sarkazmu, określano w ostatnich latach poczynania resortu obrony w kwestii zakupów zbrojeniowych. W uproszczeniu chodziło o to, że kupowaliśmy ułamek tego, co nam było potrzeba. Na dodatek bywało tak, że te zakupy były ze sobą bardzo luźno powiązane i nie tworzyły spójnego systemu.
W morzu badziewia miały się pojawić perełki, wyspy nowoczesności. Generalnie w kwestii pozyskiwania sprzętu w resorcie obrony rozpowszechniona była choroba znana także w innych urzędach – „niedasizm”. Nie da się i tyle.
Przykładów wiele – choćby zakup czterech śmigłowców S-70i Black hawk dla sił specjalnych i czterech przeznaczonych do działań na morzu AW101 zamiast planowanego wcześniej zakupu 50 śmigłowców różnego przeznaczenia. Trzeba też przytoczyć umowę na zakup zaledwie dwóch baterii systemu przeciwrakietowego Patriot, gdy wiadomo było, że potrzebujemy co najmniej ośmiu. Nie wolno zapomnieć o zakupie jednego dywizjonu artylerii dalekiego zasięgu Himars, choć w pierwszej fazie powinniśmy byli kupić trzy, a docelowo – co najmniej dziewięć dywizjonów tego uzbrojenia, które z odpowiednimi pociskami może razić przeciwnika nawet w odległości 300 km. Do tego można dorzucić programy, o których od lat wiadomo, że powinny być zrealizowane, ale jakoś się nie dało. O trwających pracach nad studium wykonalności dotyczącego pozyskania i budowy satelitów obserwacyjnych, których dwie sztuki miały trafić do MON do 2020 r., pisaliśmy w DGP pod koniec 2014 r. Jeszcze pod koniec 2021 r. nikt się tym w resorcie specjalnie nie przejmował.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.