Debata przedwyborcza na szefa Komisji Europejskiej. Prawica chłopcem do bicia i kurs na obronność

Kadencja Ursuli von der Leyen

Dwugodzinna debata tzw. kandydatów wiodących może być odczytywana jako sygnał, że tym razem ta procedura zostanie potraktowana poważnie. W teorii bowiem obsada najważniejszych stanowisk w UE, w tym przewodniczącego Komisji powinna uwzględniać wynik wyborczy i rozkład sił w Parlamencie Europejskim. W praktyce ani razu jeszcze ta procedura nie doprowadziła w pełni do wyłonienia szefów kluczowych unijnych instytucji, czego przykładem jest miniona kadencja Ursuli von der Leyen. Niemka dziś, w przeciwieństwie do sytuacji sprzed 5 lat, jest kandydatką wiodącą największej europejskiej frakcji – Europejskiej Partii Ludowej. Choć kilkukrotnie w trakcie debaty była poddana krytyce zarówno przez członka swojej Komisji – kandydata socjalistów Nicolasa Schmita, jak i przedstawicieli: Zielonych – Terry Reintke, liberałów z Renew Europe – Sandro Goziego oraz Lewicy – Waltera Baiera. 

Widmo skrajnej prawicy 

W debacie nie wzięli udział przedstawiciele dwóch prawicowych frakcji – Tożsamości i Demokracji oraz Europejskich Konserwatystów i Reformatorów (ECR), gdyż – jak twierdzą organizatorzy – nie wyznaczyli swoich kandydatów wiodących. I to właśnie prawica stała się przysłowiowym chłopcem do bicia podczas debaty. Socjaliści, Zieloni, liberałowie i Lewica jednym chórem oskarżali von der Leyen o deklarację możliwej współpracy z prawicą i skrajną prawicą, w tym kierowanymi przez premier Włoch Giorgię Meloni Braćmi Włochami. Szefowa KE przyparta do muru przez kontrkandydatów przedstawiła warunki możliwej współpracy z wszystkimi frakcjami w PE: muszą być proeuropejskie, proukraińskie i przestrzegać zasad praworządności. Nie wymieniła wprost jakichkolwiek krajowych partii, ale zarówno Alternatywę dla Niemiec, jak i polską Konfederację określiła jako partie „prorosyjskie”.