Prawica w UE mocniejsza, choć podzielona

Rzym pod wodzą Braci Włochów miał dołączyć do grona „niepokornych” w UE, utrwalić sojusz z rządzącym Polską PiS-em i Węgrami i rozpocząć marsz po władzę prawicy w Unii. Tymczasem Meloni spacyfikowała bardziej radykalne skrzydła w rządzie – zarówno w gronie własnej partii, jak i koalicyjnej Ligi Matteo Salviniego – wynegocjowała największy Krajowy Plan Odbudowy opiewający na 194 mld euro i na dobre umieściła się w europejskim salonie. Na tyle dobrze, że o jej względy zabiega dziś największa frakcja w PE – Europejska Partia Ludowa (EPL). Szefowa KE już drugi raz w tym roku gościła we Włoszech, gdzie wczoraj chwaliła włoski plan współpracy z Afryką, w tym ograniczenia nielegalnej migracji. W tle jednak pozostają pytania o potencjalne sojusze przed zaplanowanymi na czerwiec wyborami do PE i obsadą unijnych stanowisk.

Kuszenie Braci Włochów

Dziś Meloni uchodzi w Brukseli za postać kluczową obok Marine Le Pen dla przyszłości europejskiej prawicy. Obie liderki jednak należą do różnych frakcji, których ewentualne połączenie mogłoby przynieść realne zmiany na scenie politycznej w PE. Dziś grupa Europejskich Konserwatystów i Reformatorów, do której należą Bracia Włosi, liczy 63 posłów, z kolei Tożsamość i Demokracja ze Zjednoczeniem Narodowym Marine Le Pen dysponuje 64 głosami. Obie frakcje łącznie mają o 18 posłów mniej niż druga siła w Strasburgu – socjaliści. I to kryzys wizerunkowy tych ostatnich na skutek afery łapówkarskiej solidnie nadszarpnął tradycyjny już sojusz sił lewicowych z chadecją spod znaku EPL. Lider największej frakcji Manfred Weber po wybuchu afery z udziałem władz Kataru i Maroka, którzy mieli korumpować socjalistycznych posłów, rozpoczął rozmowy na temat przyciągnięcia Braci Włochów.