Trybunał Konstytucyjny uznał, że ograniczenie zakresu roszczeń przysługujących działaczom związkowym zatrudnionym na podstawie umowy na czas określony, po zwolnieniu z pracy, jedynie do odszkodowania, z pominięciem roszczenia o przywrócenie do pracy, jest niezgodne z konstytucją. Sentencja wyroku została ogłoszona w Dzienniku Ustaw nr 135.
Prawo wystąpienia z roszczeniem przywrócenia do pracy dotyczy zatrudnionych na czas określony, zwolnionych z pracy z naruszeniem przepisów o wypowiadaniu, działaczy związkowych objętych ochroną wynikającą z art. 32 ust. 1 pkt 1 i ust. 8 ustawy o związkach zawodowych. Wynika ono ze szczególnej roli jaką pełnią działacze związkowi w zakładzie pracy. Ochrona trwałości stosunku pracy, poprzez przywrócenie do pracy, umożliwia im prowadzenie działalności związkowej, a w konsekwencji realizację prawa do zrzeszania się w związki zawodowe.
Trybunał orzekł, że działacz związkowy powinien mieć prawo zgłoszenia - oprócz żądania odszkodowania (art. 50 par. 3 kodeksu pracy) - alternatywnie przywrócenia do pracy (takie przysługuje pracownikowi zatrudnionemu na czas nie określony). Jako zasadę Trybunał utrzymał żądanie - w wypadku niezgodnego z prawem wypowiedzenia umowy o pracę na czas określony - wyłącznie odszkodowania. Natomiast na zasadzie wyjątku, tak jak w przypadku wypowiedzenia umowy o pracę w okresie ciąży lub urlopu macierzyńskiego, działacz związkowy może żądać albo przywrócenia do pracy, albo odszkodowania.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.