wróć do działu: Prawo
Sprzedaż rzeczy ruchomej osobie fizycznej, która nabywa tę rzecz w celu niezwiązanym z działalnością zawodową lub gospodarczą (taka rzecz prawo nazywa towarem konsumpcyjnym). Jedną stroną umowy jest konsument, drugą – przedsiębiorca. Jeśli kupujemy komputer dla własnego, „prywatnego” użytku – zawieramy umowę sprzedaży konsumenckiej, jeżeli zakupu dokonujemy na firmę – będzie to już sprzedaż pomiędzy przedsiębiorcami.
Sprzedaż konsumencka dotyczy wyłącznie sprzedaży rzeczy ruchomych (nie dotyczy więc np. zakupu mieszkania). Nie obejmuje jednak sprzedaży energii elektrycznej, gazu i wody (chyba że są sprzedawane w ograniczonej ilości lub objętości – np. turystyczna butla gazowa), a także sprzedaży egzekucyjnej i sprzedaży dokonywanej w postępowaniu upadłościowym albo innym postępowaniu sądowym.
W praktyce oznacza zwykle wadę towaru. Taka niezgodność może powodować m.in., że towar nie nadaje się do celu, do jakiego jest zwykle używany, nie posiada właściwości, jakie powinny go cechować albo został nieprawidłowo zamontowany lub uruchomiony.
Jeśli towar okazał się niezgodny z umową, konsument może złożyć reklamację. Zawsze składa się ją u sprzedawcy, który nie ma prawa odsyłać klienta np. do producenta czy hurtownika. Reklamację można złożyć w ciągu 2 lat od dnia wydania towaru, w przypadku zakupu rzeczy używanych termin ten może być krótszy, jednak nie poniżej jednego roku. Konsument ma prawo wyboru trybu reklamacyjnego – albo skorzysta z uprawnień wynikających z niezgodności towaru z umową, albo z gwarancji.
Jeśli towar okaże się być niezgodny z umową, w pierwszej kolejności można żądać nieodpłatnej naprawy towaru albo wymiany towaru na nowy. Dopiero gdy jest to niemożliwe albo wymaga nadmiernych kosztów, klient może ubiegać się o obniżenie ceny lub zwrot pieniędzy. Sprzedawca ma 14 dni na ustosunkowanie się do żądań zgłoszonych w reklamacji – jeśli tego nie zrobi, uważa się, że uznał je za uzasadnione.
Sprzedawca ma ustawowy obowiązek udzielenia kupującemu jasnych, zrozumiałych i niewprowadzających w błąd informacji w języku polskim. Powinien w szczególności podać: nazwę towaru, określenie producenta lub importera, kraj pochodzenia towaru, znak bezpieczeństwa i znak zgodności, informacje o dopuszczeniu do obrotu w RP oraz, stosownie do rodzaju towaru, określenie jego energochłonności. Na żądanie klienta sprzedawca powinien również wyjaśnić mu znaczenie poszczególnych postanowień umowy.
Przy sprzedaży na raty, na przedpłaty, na zamówienie, według wzoru lub na próbę oraz sprzedaży za cenę powyżej dwóch tysięcy złotych sprzedawca ma obowiązek potwierdzenia na piśmie wszystkich istotnych elementów umowy. W pozostałych przypadkach sprzedawca wydaje pisemne potwierdzenie zawarcia umowy, na którym powinno znaleźć się oznaczenie sprzedawcy z jego adresem, data sprzedaży, określenie towaru oraz jego ilość i cena.
Wraz z kupowanym towarem sprzedawca ma obowiązek wydania kupującemu wszystkich istotnych elementów wyposażenia oraz sporządzone w języku polskim instrukcje obsługi, konserwacji i inne dokumenty wymagane przez odrębne przepisy.
WARTO ZAPAMIĘTAĆ
Sprzedawca ma obowiązek podać do wiadomości kupującego cenę oferowanego towaru konsumpcyjnego oraz jego cenę jednostkową (cenę za jednostkę miary), chyba że wyrażają się one tą samą kwotą. Przy sprzedaży towaru konsumpcyjnego oferowanego luzem jest wymagane podanie jedynie ceny jednostkowej. Taki sam sposób podawania cen powinien być stosowany w reklamie.
Iwona Jackowska
Podstawa prawna
Art. 22(1) ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz.U. nr 16, poz. 93 z późn. zm.).
Ustawa z dnia 27 lipca 2002 r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie kodeksu cywilnego (Dz.U. nr 141, poz. 1176).
