Michał Fura - Zagranica

Kul Takanao Wadhwa: "Nowe pomysły dla Wikipedii to zdjęcia z komórki i filmy video"

nospam@example.com (Michał Fura) — Sun, 21 Feb 2010 23:09:44 +0100

Nie chcemy ograniczać Wikipedii tylko do słowa pisanego. Uważamy, że znakomitym uzupełnieniem materiałów pisanych w encyklopedii byłyby zdjęcia oraz filmy wideo umieszczane przez użytkowników. Dlatego pracujemy nad koncepcją dużej platformy multimedialnej, która pozwoliłaby im to robić - mówi w rozmowie z Dziennikiem Gazetą Prawną Kul Takanao Wadhwa, dyrektor zarządzający Wikimedia Foundation, do której należy największa internetowa encyklopedia świata Wikipedia.

MICHAŁ FURA:Nie tak dawno hiszpański naukowiec dr Felipe Ortega ogłosił, że w I kwartale tego roku z Wikipedii odeszło prawie 50 tys. redaktorów wolontariuszy, a jeśli tak dalej pójdzie, to zagrożony będzie dalszy rozwój całej interentowej encyklopedii. Czyżby Wikipedia umierała?

KUL TAKANAO WADHWA* Absolutnie nie. Wyliczenia, o których pan mówi, oparte zostały na błędnej analizie danych. Liczba redaktorów jest tak naprawdę stabilna od wielu lat i wynosi około 40 tys. osób w przypadku wersji anglojęzycznej. Z tej strony nie ma niebezpieczeństwa. Cały czas się rozwijamy: przybywa użytkowników, których jest już ponad 340 mln na całym świecie. Pogłoski o naszej śmierci są całkowicie przesadzone.

Ale nie zaprzeczy pan, że kiedyś o Wikipedii było głośno, a od jakiegoś czasu przestaliście być na ustach wszystkich? Dostaliście zadyszki?

Cóż – Wikipedia cały czas się rozwija, choć – i przyznajemy to otwarcie – nie rozwijamy się już tak dynamicznie, jak kiedyś.

Z czego to wynika? Ludziom znudziło się pisanie haseł do Wikipedii?

Powodów jest tak naprawdę kilka. Proszę sobie wyobrazić, że w Wikipedii jest już ponad 14 mln haseł, a ich liczba ciągle rośnie w tempie kilku tysięcy dziennie. Jednak wiele zagadnień zostało już po prostu dokładnie opisanych i wyczerpanych, co może wpływać na wolniejsze tempo rozwoju. Z drugiej strony trzeba też spojrzeć prawdzie w oczy i powiedzieć, że pewnym hamulcem mogą być czynniki techniczne. Strona internetowa Wikipedii oraz cały system redagowania i tworzenia informacji powinien być prostszy i bardziej przyjazny dla ludzi. To mogłoby przyciągnąć nowe osoby do Wikipedii. Przy tak dużej skali i liczbie współpracowników na całym świecie wciąż gorącym tematem są kwestie związane z zasadami redagowania czy usuwania niektórych wpisów.

Jaką przyszłość widzi pan dla Wikipedii? Jak największa internetowa encyklopedia świata będzie wyglądać za pięć czy dziesięć lat?

Tego dokładnie nie wie nikt, ale wiemy, w jakim kierunku chcemy iść. Nasz cel – zebranie całej wiedzy na świecie w jednym miejscu – się nie zmienił. Zmieniły się natomiast sposoby, w jaki ludzie tę wiedzę przekazują i z niej korzystają. Gdy ruszała Wikipedia, korzystaliśmy z internetu głównie za pomocą komputera, dziś wiemy, że przyszłość to internet mobilny, z którego korzystać będziemy nie tylko za pomocą telefonów komórkowych, ale także innych przenośnych urządzeń. Strategia naszego rozwoju brzmi więc tak: jakkolwiek ludzie chcieliby w przyszłości korzystać z Wikipedi, jako czytelnicy i twórcy, musimy im dać taką możliwości. Zastanawiamy się więc, jakie aplikacje stworzyć, by pozwalały w różny sposób wykorzystywać zasoby Wikipedii. Nie chcemy też ograniczać Wikipedii tylko do słowa pisanego. Uważamy, że znakomitym uzupełnieniem materiałów pisanych w encyklopedii byłyby zdjęcia oraz filmy wideo umieszczane przez użytkowników. Dlatego pracujemy nad koncepcją dużej platformy multimedialnej, która pozwoliłaby im to robić.

*dyrektor zarządzający Wikimedia Foundation, do której należy największa internetowa encyklopedia świata Wikipedia.

WIĘCEJ: Kul Takanao Wadhwa: "Nowe pomysły dla Wikipedii to zdjęcia z komórki i filmy video"

Facebook może przegonić Naszą - klasę już za trzy lata

nospam@example.com (Michał Fura) — Sun, 21 Feb 2010 22:55:05 +0100

Reklamy irytują aż 68 proc. użytkowników serwisów społecznościowych - mówi w wywiadze dla Dziennika Gazety Prawnej, Tomasz Rzepniewski, szef MEC Interaction

Facebook, największy serwis społecznościowy na świecie, ma coraz więcej użytkowników w Polsce, a niektórzy twierdzą, że wkrótce pokona Naszą-Klasę. Jakie jest pana zdanie?

TOMASZ RZEPNIEWSKI: To możliwe, ale wcale nie jest takie oczywiste. Dziś Face- book ma w Polsce ponad 3 mln użytkowników, a Nasza-Klasa – ponad 11 mln. To ogromna różnica, której nie da się tak szybko zmniejszyć. Wprawdzie Facebook zakłada, że w tym roku zdobędzie 8–10 mln użytkowników w Polsce, ale nie wydaje mi się to realne. Bardzo dobrym wynikiem będzie 6 mln. W dłuższej perspektywie uważam natomiast, że ta proporcja będzie zmieniać się na korzyść Facebooka. Nie przegoni on jednak Naszej-Klasy pod względem liczby użytkowników ani w tym, ani w przyszłym roku. Obstawiam, że najbardziej realna perspektywa to ok. 3–5 lat.

Dlaczego miałoby to mu zająć aż tyle czasu? I jak Facebook będzie zdobywał polski rynek – odbierając użytkowników Naszej-Klasie czy raczej przyciągając nowe osoby?

W grę wchodzić będzie i jedno, i drugie. Trzeba zdawać sobie sprawę, jak bardzo różni są dziś użytkownicy obu serwisów. Z Facebooka korzystają przede wszystkim mieszkańcy miast, osoby lepiej wykształcone, znające języki, bardziej świadome, jeśli chodzi o korzystanie z internetu, przeważnie młode. Z kolei w Naszej-Klasie mamy prawdziwy przekrój polskiego społeczeństwa. Mówiąc językiem reklamy, jest tam praktycznie każdy target, można więc zrobić niemal każdą kampanię. Sporą grupę stanowią osoby, które dzięki Naszej-Klasie w ogóle odkryły internet, ale też poza ten serwis praktycznie nie wyszły. Są tacy, którzy nie wiedzą nawet, że można wysyłać do siebie wiadomości inaczej niż za pośrednictwem Naszej-Klasy. Są też oczywiście tacy, którzy są bardziej otwarci, poszukują nowych rozwiązań i serwisów. Na ich przejęcie może liczyć Facebook, który z czasem będzie też stawał się bardziej polski i popularny. Jednak pewnych grup użytkowników z pewnością nigdy od Naszej-Klasy nie przejmie. Dlatego innym sposobem na rozwój będzie przyciąganie młodych osób, które zaczynają korzystać z internetu, lub takich, które już w nim są, ale jeszcze nie przekonały się do serwisów społecznościowych.

Więcej: Facebook może przegonić Naszą-klasę już za trzy lata

http://forsal.pl/artykuly/394475,facebook_moze_przegonic_nasza_klase_juz_za_trzy_lata.html

Jak Rupert Murdoch walczy z Google

nospam@example.com (Michał Fura) — Thu, 17 Dec 2009 11:38:32 +0100

Mój tekst z piątkowego magazynu Dziennika Gazety Prawnej o wojnie Ruperta Murdocha z Googlem:

Niedziela 22 listopada tego roku nie była dniem dobrych wiadomości dla prezesa Google’a Erica Schmidta i dwóch twórców internetowej wyszukiwarki – Larry’ego Page’a i Siergieja Brina. O godzinie 15 czasu kalifornijskiego na swoich stronach internetowych dziennik Financial Times opublikował informację zapowiadającą groźny dla Google’a sojusz. Tytuł brzmiał: „Microsoft namawia News Corp. do wycofania swoich treści z wyszukiwarki Google”.

Reporterzy dziennika dowiedzieli się o tajnych rozmowach między kierowanym przez Steve’a Ballmera Microsoftem a jednym z największych koncernów medialnych świata, News Corp., kontrolowanym przez Ruperta Murdocha. W efekcie miałby on przenieść wszystkie linki do artykułów ze swoich gazet z Google’a do należącej do Microsoftu wyszukiwarki Bing. A Steve Ballmer, by mu jeszcze za to zapłacił. Mógłby powstać sojusz zdolny zachwiać nienaruszoną pozycją Google’a w świecie internetu. Dla świata biznesu, zwłaszcza mediów i technologii, to informacja tej wagi, jakby w czasach zimnej wojny wyszło na jaw, że Związek Radziecki namawia Wspólnotę Europejską do paktu przeciwko USA.

Krok News Corp. i Microsoftu to efekt toczącej się od wielu miesięcy medialnej wojny, w której Murdoch, popierany przez innych wydawców prasy na świecie, zarzuca serwisom internetowym z Google’em na czele, że okradają spółki prasowe z artykułów i zdjęć. I czerpią z tego kolosalne zyski, często kosztem umierających gazet. Dotychczas kończyło się tylko na słowach. Tym razem News Corp. zyskał potężnego sprzymierzeńca. Microsoft to wielki gracz na rynku technologii, który ma własne porachunki z Google'em. Wykorzystując wojnę wydawców, chciałby ubić własny interes. To kolejna faza jednego z najciekawszych sporów biznesowych XXI wieku, którego efekty obchodzić powinny każdego z nas. Od wyników tej wojny zależy bowiem, w jaki sposób będziemy korzystać w przyszłości z internetu i co w nim w znajdziemy. A wyrażając się precyzyjniej – co użytecznego i wartościowego będziemy mogli w nim znaleźć zupełnie za darmo.

Całość tutaj: Murdoch na wojnie z Google

Podkański: Nie będziemy dojną krową dla biznesu internetowego

nospam@example.com (Michał Fura) — Mon, 30 Nov 2009 10:16:23 +0100

Śmieszą mnie zapewnienia wydawców internetowych twierdzących, że gdybyśmy zablokowali nasze treści, poradziliby sobie bez nich. Gdyby tak było, nie kradliby naszych tekstów i zdjęć - mówi Wiesław Podkański prezes Izby Wydawców Prasy.

Magnat prasowy Rupert Murdoch namawia wydawców w USA, by wycofywali treści z serwisów Google. Dwóch małych wydawców już tak zrobiło. Co zrobiliby wydawcy w Polsce, gdyby Murdoch zwrócił się z podobną prośbą?

Zapytalibyśmy, co oferuje nam w zamian. Izba mogłaby rekomendować rozwiązania, ale nie może wpływać na decyzje wydawców. Sprawa jest bardzo złożona. Serwis Google News, który linkuje do artykułów wydawców, jest w USA bardzo silny i to głównie w niego wymierzony jest sprzeciw News Corp. W Polsce ma znikomy udział w rynku. Natomiast wyszukiwarka Google generuje sporo ruchu na stronach wydawców. Zrezygnowanie z niej – w sytuacji monopolu Google – mogłoby być wylaniem dziecka z kąpielą. Trzasnąć drzwiami można łatwo, ale co potem? Choć nikt nie wie, jak zakończy się inicjatywa szefa News Corp., jest bardzo cenna, bo wywołała dyskusję na temat jednego z najważniejszych problemów branży, czyli zasad dystrybucji treści. Przyczynia się też do zmiany świadomości branży internetowej. Chciałbym powiedzieć wyraźnie, że wydawcy prasy chcą być w internecie i rozwijać w nim ofertę, ale nie godzą się na to, by być traktowani jak dojne krowy. A tak właśnie jest, jeśli portale i mniejsze serwisy wykorzystują nieodpłatnie treści tworzone przez wydawców i zarabiają dzięki temu masę pieniędzy. Śmieszą mnie zapewnienia wydawców internetowych twierdzących, że gdybyśmy zablokowali nasze treści, poradziliby sobie bez nich. Gdyby tak było, nie kradliby naszych tekstów i zdjęć. Ich wytworzenie kosztuje, a ciężar spoczywa na wydawcach.

Jakie rozwiązania satysfakcjonowałyby wydawców – opłaty za wykorzystane treści, udział w przychodach reklamowych?

Mogą być i takie, i takie. Właśnie na ten temat chcemy rozmawiać z branżą internetową, ale gdy zwróciliśmy się z tą sprawą do portali, nabrały wody w usta. Umowy portali z wydawcami to też mit. Spośród członków Izby nie ma ich większość wydawców. A w przypadku tych, którzy już je mają, portale często nie zamieszczają odpowiednich linków.

Więcej:Nie będziemy dojną krową dla biznesu internetowego

Internet mobilny: Polska może być drugą Japonią

nospam@example.com (Michał Fura) — Mon, 30 Nov 2009 10:08:58 +0100

Rozmowa z CHRISTOPHEREM BILLICHEM, analitykiem japońskiej firmy Infinita, specjalizującej się w analizie rynku mobilnego.

W Japonii internet w komórkach jest tak dostępny, jak woda w kranie. Z pana prezentacji podczas niedawnego IAB Forum w Warszawie wynika, że używa go 9 na 10 użytkowników telefonów komórkowych. W Polsce jest odwrotnie. Co powinniśmy zrobić, by być drugą Japonią?
Można zrobić bardzo wiele. Kształt japońskiego rynku wynika z panujących na nim regulacji oraz polityki operatorów. Oczywiście, są pewne wyjątkowe rozwiązania, które trudno było przenieść do innych krajów. Jednym z nich jest ogromny i wyjątkowy w skali światowej wpływ japońskich operatorów na producentów telefonów komórkowych. Operatorzy w dużym zakresie decydują o tym, jakie funkcje mają telefony, jak duże są przyciski itp. Wszystko po to, by łatwo było korzystać z internetu. Inne rozwiązania są jednak absolutnie do przeniesienia.

Na przykład jakie?

Jest kilka rozwiązań, które mogą być zastosowane wszędzie. Po pierwsze, trzeba obniżyć ceny dostępu do mobilnego internetu oraz maksymalnie uprościć taryfy. Klienci zawsze chętniej korzystają z internetu w komórkach, jeśli dokładnie wiedzą, ile za niego płacą. W Europie takie podejście nie jest jeszcze standardem, choć trzeba przyznać, że wiele zmienia się na korzyść. Spore zmiany w podejściu do konstrukcji ofert i wprowadzenia stałych planów wymusiło na operatorach wprowadzenie na rynek iPhone’ów. Jednak jest jeszcze wiele do zrobienia.

Co musi się zmienić, by wydatki na marketing mobilny się zwiększyły? Nie tylko w Japonii, ale także innych krajach, w tym w Polsce?

Jest wiele rzeczy, które trzeba zrobić. Operatorzy, twórcy serwisów i agencje powinny pomyśleć, jak uprościć proces kupowania kampanii w kanałach mobilnych. Jeśli na rynku działa kilku operatorów, jest on skomplikowany i kosztowny.

Wciąż wiele musi się zmienić, jeśli chodzi o podejście do reklamy w komórkach osób decydujących w firmach o tym, gdzie trafiają pieniądze na reklamę. W Japonii na przykład wiele osób na takich stanowiskach jest w starszym wieku. O kanale mobilnym wiedzą niewiele i traktują go jako mało istotny lub mało użyteczny. Z drugiej strony, wśród użytkowników internetu w komórkach najsilniejszą grupą jest młodzież, a to niekoniecznie dobry target dla producentów drogich samochodów. Rozwinąć trzeba też technologie pozwalające na bardziej precyzyjne wyświetlanie reklam, dla klientów, którzy są nimi zainteresowani. Ostatnim wyzwaniem dla branży na całym świecie jest brak solidnych badań skuteczności kampanii w komórkach, dzięki którym można zachęcać kolejnych reklamodawców. Wskaźniki i badania, którymi posługuje się branża reklamy internetowej, niestety w komórkach absolutnie się nie sprawdza, bo korzystanie z internetu za pomocą komputera to coś całkowicie innego, niż korzystanie z internetu w komórce.

Więcej: Internet mobilny. Polska może być drugą Japonią (http://biznes.gazetaprawna.pl/wywiady/373922,internet_mobilny_polska_moze_byc_druga_japonia.html)

Stworzony przez Polaków serwis ShareTheMusic.com chce konkurować z MySpace, YouTube i Last.fm

nospam@example.com (Michał Fura) — Wed, 23 Sep 2009 09:35:19 +0200

W drugiej połowie września w internecie rusza serwis ShareTheMusic.com, który chce walczyć o globalny rynek dystrybucji muzyki w internecie. Stworzyli go Polacy.

Mamy ambicje światowe i chcemy grać w tej samej lidze, co takie serwisy jak YouTube, MySpace czy Last.fm. Ale dziś nie mogę jeszcze powiedzieć, na jakiej zasadzie ma działać nasz serwis. Jest jeszcze na to za wcześnie — mówi DGP Tomasz Szladowski, prezes ShareTheMusic.com.com, który wcześniej założył działający na polskim rynku internetowy w sklep z muzyką Iplay.pl. Jak podkreśla, był to pierwszy w Europie Centralnej e-sklep z legalną muzyką.

Szczegóły ShareTheMusic — jak zapewnił — spółka ujawni już niebawem, bo w drugiej połowie września serwis ma wystartować. Na razie trwają końcowe testy wśród wybranych użytkowników. Już na samym początku serwis dostępny będzie w siedmiu wersjach językowych, ale ich liczba będzie coraz większa.

Oprócz Tomasza Szladowskiego w projekt zainwestowało jeszcze kilka prywatnych osób. Prace nad jego uruchomieniem trwały blisko 1,5 roku.

Jak wskazuje sama nazwa serwisu „Sharethemusic” — serwis może pozwalać użytkownikom na dzielenie się muzyką. Nie wiadomo jednak, na jakich zasadach. Tomasz Szladowski mówi dziś tylko, że ShareTheMusic.com nie ma swojego odpowiednika na świecie.

— Jestem przeciwnikiem kopiowania serwisów już istniejących. ShareTheMusic.com jest unikatowy w skali światowej. Nasza propozycja nie ma na razie bezpośredniej konkurencji. Zdecydowaliśmy, że będziemy działać globalnie, by osiągnąć rentowność. Sam polski rynek jest na to za mały — podkreśla.

Dystrybucja muzyki w internecie to coraz poważniejsze źródło przychodów przemysłu muzycznego na całym świecie. W ubiegłym na całym świecie wydano na muzykę około 3,7 mld dol., w tym 20 proc. pochodziła ze sprzedaży muzyki w sieci. Wśród najbardziej znanych e—sklepów są należący do Apple iTunes Music Store, ale swoich sił próbują też konkurenci — na przykład Nokia Music Store.

W Polsce sprzedaż muzyki w sieci, według branży i ZPAV sięgać może około 4 proc. całego rynku, który w ubiegłym roku szacowany był na 270,3 mln zł. Utwory cyfrowe oferuje też coraz więcej sklepów, wśród których jest Iplay.pl, Soho.pl, należąca do Polkomtela sklep Muzodajnia.pl, czy także działająca od niedawna Nokia Music Store. Inny sposób zarabiania w tym biznesie przyjął natomiast serwis społecznościowy MySpace, należący do News Corp. Ruperta Murdocha, który przyciąga głównie fanów muzyki. Swoje profile ma w nim wiele zespołów, które często udostępniają tam swoją muzykę, a przychody serwisu pochodzą z reklam.

Więcej o tym, jak działać ma ShareTheMusic.com: Polska spółka wchodzi na światowy rynek muzyki w sieci

Chris Anderson promuje FREE. Wydawcy prasy powinni brać przykład!

nospam@example.com (Michał Fura) — Thu, 25 Jun 2009 11:13:19 +0200

Najnowsza książka Chrisa Andersona, redaktora naczelnego magazynu WIRED, zatytułowana ZERO: The Future of Radical Price, ma pojawić się na rynku w lipcu. Zgodnie z ideą opisywaną w książce oferta darmowa to sposób na zainteresowanie i przyciągnięcie klientów, by zaoferować im coś extra — za co już będą chcieli zapłacić. 99 proc. oferuj więc za darmo — twierdzi Anderson — by zarobić na tym 1 procencie, który będziesz sprzedawał. W przypadku jego książki za darmo dostępna będzie będzie jej wersja cyfrowa, ale hardcover czy ładnie wydany audiobook będą już kosztować.

Autor zaczął właśnie promować książkę w sieci. To, jak to robi, może być inspiracją dla wszystkich, którzy stale szukają sposobów zarabiania na rynku — powiedzmy — cyfrowego nadmiaru treści.

Już przy The Long Tail, książki która przyniosła Andersonowi sławę, wykorzystywał on skutecznie w tym celu internet. Wówczas 200 egzemplarzy książki — jak przypomina Anderson — wysłano do bloggerów, którzy obiecali, że ją przeczytają i zamieszczą recenzje, tworząc tzw. długi ogon recenzji. Zadziałało świetnie — jak twierdzi autor — ale czasy się zmieniły (Long Tail ukazało się w 2004 roku, czyli w przypadku internetu lata świetlne temu). Dlatego tym razem rozdawnictwo będzie wielokanałowe. Choć egzemplarzy Anderson rozda nie 200, a 150.

Na swoim blogu Anderson wyjaśnia na czym polegać ma nowy sposób:

„We want to give books to people who will spread the word — as with free digital forms, we think that free is the best form of marketing. Convince us that you’ve got megaphone, microphone od at least know people who know people and we’ll send you a singed book, weeks ahead of publication” — zachęca na swoim blogu.

Są więc dwa sposoby, by otrzymać FREE przed premierą. Anderson zachęca:

1) Impress us with your cool friends (you get four books!)

2) Impress us with your social media skillz (you get one book).

W pierszym przypadku trzeba np. napisać mejla o takiej treści (wypełniając oczywiście puste pola):

Subject: Four books please!

I’m___ and I actually know___(impressive person 1)__,__ (less impressive person 2)__and__(impressive to me even if you’ve never heard of them person 3)__. In fact, I know them so well that I know where they live! (Or at least I can ask them for their mailing address). Send me four signed books, and I”ll keep one and send the other along with a personal note from me.

My mailling adress is…

Powiedzmy sobie szczerze, że najnowsza książka Andersona już takiej promocji nie potrzebuje. Autor jest tak znany, że tytuł rozejdzie się, jak świeże bułeczki. Anderson testuje więc sobie internet, jako narzędzie do budowania popytu. Ucieszył się na pewno Malcolm Gladwell, widząc, że opisana przez niego grupa osób zwanych mavenami i łącznikami (mavens, connectors) w książkce Tipping Point, została tu wskazana przez Andersona, jako ta, którą trzeba się pochwalić, by dostać FREE przed premierą.

Autor FREE dotyka też problemu, który mają np. wydawcy prasy. Jak w świecie darmowej informacji, czyli w internecie, zbudować popyt na swoje treści? Jak budować markę w internecie, by przyciągać użytkowników do swoich serwisów i przekonać ich, że część treści (przynajmniej część) jest na tyle wartościowa, że trzeba za nie płacić?

Sprytna Jolie i przebiegły Pitt redagują amerykańskie magazyny

nospam@example.com (Michał Fura) — Fri, 21 Nov 2008 12:14:39 +0100

Redaktorzy naczelni kolorowych magazynów o gwiazdach wielokrotnie wywoływani do tablicy zastrzegają, że wszystko, co wychodzi spod ich ręki o sławnych, pięknych i bogatych, to prawda, prawda i tylko prawda. To oczywiście nie do końca prawda, bo wiadomo, że kolorową prasą rządzą ustawki lub wywiady redagowane są często nie przez redaktora, lecz sztab pijarowców. Gwiazdy współpracują z magazynami, bo im się to opłaca, a wydawcy z gwiazdami — bo im się to opłaca. Symbioza.

Trudno mieć jednak o to pretensje do polskich magazynów, gdy wiadomo, jak to się robi w Ameryce. Fajny tekst publikuje o tym dzisiejszy THE NEW YORK TIMES, w którym przeczytać można jak o kontakty z kolorową prasą dba Angelina Jolie i Brad Pitt. A w zasadzie — jak Jolie i Pitt redagują kolorowe amerykańskie magazyny, gdy te piszą na ich temat.

To, że aktorzy zgarnęli 14 mln dol. od magazynu People za eksluzywną sesję z nowonarodzonym dzieckiem, to w zasadzie nic wielkiego. To, co naprawdę ciekawe, to kulisy tej transakcji i wielu poprzednich.

Jolie bardzo skrupulatnie dba o swój wizerunek. Chcecie extra materiał, proszę bardzo. Ale na moich warunkach — mówi wydawcom. A ci się zgadzają. Jednak ingerencja aktorki nie ogranicza się tylko do charakteru sesji, ale także wydźwięku tekstu, który opublikuje magazyn, tematów, o które pytać nie wolno, a nawet zwrotów, których używać nie można (para nie lubi określenia Brangelina, więc w People podobno ani razu słowo nie pada). Magazyn chce mieć wyłączność, więc się zgadza (sprzedaż People z sesją za 14 mln dol., była największa w ciągu ostatnich 7 lat). Ale w zasadzie nie może się nie zgodzić, jeśli chce się być w grze. Inaczej materiał dostanie konkurencja, która przyjmie wszystkie warunki. Dzięki temu, gwiazdy z taką pozycją jak Jolie i Pitt (dla których nie istnienie czynnik ekonomicznego przymusu do czegokolwiek), mogą dokładnie kontrolować swój wizerunek.

Według NYT poziom uwielbienia dla Angeliny Jolie, badany przez Marketing Evaluations, wzrósł w ciągu ostnich ośmiu lat z 13 proc. do 24 proc., podczas gdy średnia dla aktorek t0 18.

— She’s scary smart,” mówi Bonnie Fuller, były wydawca magazynów Us Weekly i Star. — But smart only takes you so far. She also has an amazing knack, perhaps more than any other star, for knowing how to shape a public image.

Jak archiwa mogą pomóc wydawcom w walce o internautów

nospam@example.com (Michał Fura) — Thu, 20 Mar 2008 18:00:21 +0100

Podczas gdy wydawcy zawracają sobie dziś głowę, jak najlepiej wykorzystywać narzędzia Web 2.0, powinni najpierw sięgnąć po to, czego nie ma nikt poza nimi. Czyli bogate archiwa. I ponownie zrobić z tego atut.

NEW YORK TIMES napisał ciekawy tekst o tym, jak wydawcy magazynów i gazet zauważyli, że odpowiedź na to jak rozkwitnąć w Internecie, znaleźć można sięgając w przeszłości. A dokładniej - po to, czego oprócz prasy nie ma nikt inny, czyli bogate archiwa. „Stare materiały mogą tchnąć nowego ducha w wydawców próbujących rozwijać się w sieci, jako tani sposób na zainteresowanie czytelników, a za nimi — reklamodawców i ich pieniądze.” — piszę NYT.

Choćby Sport Illustrated, sportowe pismo z historią, które konkuruje z ESPN, Yahoo Sports czy innymi graczami w internecie, ale — w odróżnieniu od nich — ma coś unikalnego: liczące 53 lata archiwum tekstów i zdjęć, większość z okresu, w którym to magazyny dominowały w sportowym dziennikarstwie. Do prezentacji swojego pokaźnego archiwum, wydawca uruchomił specjalny serwis Vault, korzystanie z którego jest bezpłatne. Kierownictwo liczy, że wprowadzenie archiwum przyciągnie 5 mln nowych użytkowników — obecnie jest ich 6 mln.

Dziennik przypomina, że wielu wydawców wciąż oferuje bardzo ograniczony dostęp do swoich archiwum, a ci którzy to robią — każą sobie za to płacić. Na przykład WASHINGTON POST czy THE ATLANTIC MONTLY.

Menedżerowie SI prognozują, że platforma Vault będzie przynosić 5 proc. przychodów on—line w pierwszym roku działalności. Szefowie należącego do wydawnictwa Hearst magazynu Popular Mechanics przyznali, że około 35 proc. jego czytelników internetowych odwiedza serwis przez darmowe archiwum. Jak skuteczne w przyciąganiu internautów mogą być archiwa dobitnie pokazał przykład amerykańskiego Newsweeka — gdy wydawca otworzył je tylko dla tych, którzy prenumerują wydanie papierowe, czytelników było niewielu; gdy natomiast zdecydował się jednak na pełne otwarcie dla wszystkich, liczba odwiedzających urosła czterokrotnie.

Google walczy o wizerunek

nospam@example.com (Michał Fura) — Mon, 21 Jan 2008 17:13:15 +0100

Google się przebudził i ruszył na Waszyngton, żeby walczyć o swój wizerunek wśród tych, którzy ostatecznie mogą mieć wpływ na dalsze losy spółki — polityków. — Ponieważ do tej pory nie było nas tutaj, żeby zdefiniować naszą markę i nasz wizerunek, zrobili to za nas nasi wrogowie… Wrogowie to może za mocne słowo. Zrobili to za nas nasi konkurenci — mówi otwarcie Alan Davidson, konsultant Googla ds. wizerunku, w ostatnim tekście Kena Auletty, który publikuje NEW YORKER. Fascynujący tekst o tym, jak Google walczy o swój publiczny wizerunek, można znaleźć tutaj.

Social lending, czyli jak zrobić społecznościowy bank

nospam@example.com (Michał Fura) — Wed, 07 Nov 2007 12:36:28 +0100

Potrzebujesz pożyczki na nowy komputer czy telewizor, możesz ją zaciągnąć w internecie. Ale nie w jakimś tam internetowym banku, tylko w najprawdziwszym serwisie społecznościowym, grupującym ludzi chętnych pożyczyć ci lub pożyczyć od ciebie trochę pieniędzy.

Taką możliwość daje Zopa.com, serwis działający w Wielkiej Brytanii, którego twórcy uważają, że „social lending is smarter, fairer and more human way of doing money”. Natknąłem się na niego, przeglądając dzisiejszy dodatek Digital Business w Financial Times. Zachwalał go w wywiadzie Suranga Chandratillake, prezes wyszukiwarki video blinkx.com, uznając Zopa za jeden z najciekawszych dziś serwisów.

„Zopa.com to taki społecznościowy bank on—line. To taki rodzaj eBaya z pieniędzmi, który łączy pożyczkodawców z pożyczkobiorcami. Jeśli chcesz pożyczyć pieniądze na jakiś projekt, po prostu to ogłaszasz. Podobnie, jeśli masz pieniądze, które możesz komuś pożyczyć. Pożyczyłem trochę pieniędzy w ten sposób. Jak dotąd wszystko jest w porządku. Nie było przypadku, żeby ktoś nie oddał długu.”

Hearst: cyfrowe nośniki przynoszą 5 proc. przychodów reklamowych

nospam@example.com (Michał Fura) — Fri, 02 Nov 2007 14:19:44 +0100

Z dzisiejszego dodatku Financial Times w Gazecie Prawnej:

Rozmowa z Cathie Black, prezes Hearst Magazines (W Polsce na licencji Hearsta Marquard Media wydaje np. Cosmopolitan). Jakby wziąć pierwszy lepszy wywiad, z którymś z polskich wydawców, nie trudno zauważyć pewne podobnieństwa - te same pytania, te same odpowiedzi, te same problemy.

■ Czy pisma ilustrowane mają przyszłość w epoce cyfrowej?

- Zdecydowanie tak. Sprawy dotyczące dziedziny cyfrowej zajmują mi od 20 do 30 proc. dnia. Mimo to istnieje bardzo silne przekonanie, że pisma drukowane, zwłaszcza magazyny we wszelkich formach, mają przyszłość.

■ Czy cyfrowe wydania waszych magazynów wyprą wersje papierowe?

- Nie sądzę, ponieważ pismo, które trzyma się w ręku, daje czytelnikowi inne wrażenia, przemawia do instynktów. Nie wykluczam jednak, że za parę lat wymyślimy równie atrakcyjny format elektroniczny. Jeżeli tak, to świetnie.

■ Kiedy wpływy z cyfrowych wydań przewyższą przychody z pism drukowanych?

- Tego, oczywiście, nie można wykluczyć, ale mamy ogromną bazę przychodów w postaci 19 magazynów - a cyfrowe nośniki na razie przynoszą około 5 proc. wpływów z reklamy. Dużo prenumerat sprzedaje się przez internet, ale trudno sobie wyobrazić, jak mogłyby dorównać wpływom z dwudziestu kilku kategorii reklam w 19 pismach ilustrowanych. Nie przypuszczam, żeby do tego doszło za moich czasów - ale proszę bardzo, niech próbują!

■ Czy ultrabogaty segment rynku nie jest już nasycony luksusowymi pismami?

- Może jest, ale i tak każdy chce mieć Town & Country na stoliku.

■ Czy dział plotek o sławnych ludziach będzie się rozrastał?

- Istnieje nienasycony apetyt na sławy. Uczciwie powiem, że nie mam pojęcia, czy to się utrzyma.

■ Czy ilustrowane pisma stają się coraz bardziej wścibskie i dokuczliwe?

- To przechodzi wszelkie pojęcie! Ktoś opowiadał mi, nie dalej niż wczoraj, że był na sesji fotograficznej, na której 200 fotografów dosłownie uprawiało polowanie. To była sesja fotograficzna z pewną sławną osobą. To jest szaleństwo, a nie sposób życia - ale tak już jest.

■ Dlaczego lubimy czytać plotki?
- Bo jesteśmy ludźmi.

■ Pozwoliła pani, żeby w zagranicznych wydaniach waszych magazynów o kształcie pisma decydowały miejscowe siły. Czy to się sprawdza?

- Hearst prowadzi międzynarodową działalność wydawniczą od ponad 50 lat. Stoimy na stanowisku, że miejscowy rynek zna się lepiej, niż znałby go Amerykanin. Dlatego na całym świecie wchodzimy we wspólne przedsięwzięcia z wiodącymi wydawcami. Cosmopolitan wychodzi w 58 krajach... czyta go około 70 milionów młodych kobiet.

■ Które części świata są dla was najszybciej rozwijającym się rynkiem?
- Nasza działalność w Rosji to po prostu eksplozja. Wydajemy siedem magazynów w Chinach. Jesteśmy bardzo znani w Australii, gdzie działamy poprzez spółkę joint venture. Jak widać, na całym świecie są miejsca, które kwitną - i chcemy, by nas tam nie zabrakło.

■ Czy na podstawie wyników finansowych z reklamy uważa pani, że USA wkraczają w recesję?

- Moim zdaniem w pierwszym kwartale będzie dobrze, ale tak naprawdę nie znamy jeszcze budżetów reklamowych.

■ Jest pani jedną z pierwszych kobiet w biznesie. Czy wypleniono już seksizm?

- Nie sądzę, by kiedykolwiek udało się całkowicie wyplenić seksizm. A czy jako bardzo młoda dziewczyna byłam dyskryminowana? Chyba byłam - ale człowiek po prostu idzie dalej.

■ Czy nie niepokoi pani fakt, że niektóre wasze pisma utrwalają w kobietach przekonanie, że wygląd jest najważniejszy?

- Nie. Kobiety są piękne. Niektóre są bez reszty pochłonięte tym, jak wyglądają, a inne nie

Rozmawiali Joshua Chaffin, Chrystia Freeland