„Komisja Europejska wezwała formalnie Polskę, Holandię, Portugalię, Francję, Włochy, Finlandię, Grecję i Czechy do zmiany przepisów krajowych dotyczących stosowania szczególnej procedury „marży” w zakresie podatku VAT dla biur podróży. Wezwanie ma formę uzasadnionej opinii stanowiącej drugi etap postępowania w sprawie naruszenia przepisów prawa, przewidzianego w art. 226 Traktatu WE. Jeżeli wspomniane państwa członkowskie nie zastosują się do zaleceń uzasadnionej opinii w terminie dwóch miesięcy, Komisja może przekazać sprawę do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.

Komisarz Kovács, który odpowiada za kwestie dotyczące podatków i unii celnej, stwierdził, że: „Brak jednolitego stosowania przepisów UE w państwach członkowskich może prowadzić do przewagi konkurencyjnej przedsiębiorców mających siedzibę w niektórych państwach członkowskich. Jest to coś, na co rynek wewnętrzny nie może sobie pozwolić. Ta długa lista państw, wobec których wszczęto procedurę naruszenia, wskazuje ponownie na potrzebę uproszczenia przepisów dotyczących biur podróży. Świadczy to zatem o konieczności wznowienia dyskusji nad propozycją Komisji z roku 2002 w sprawie uproszczenia przepisów dla biur podróży”.

Dyrektywa w sprawie podatku VAT przewiduje szczególną procedurę marży, której celem jest uproszczenie stosowania podatku VAT w przypadku biur podróży sprzedających turystom pakiety turystyczne, w tym usługi. Procedura marży nie ma jednak zastosowania do biur podróży sprzedających pakiety wakacyjne innym podatnikom, w szczególności biurom podróży, które odsprzedają usługi turystyczne.

Aby wyeliminować nieuczciwą przewagę konkurencyjną, z której korzystają niektórzy operatorzy turystyczni, w wyniku z jednej strony niestosowania podatku VAT w przypadku przedsiębiorców spoza UE sprzedających pakiety wakacyjne rezydentom UE, a z drugiej strony z uwagi na niejednakowe stosowanie obowiązujących przepisów przez różne państwa członkowskie, Komisja zaproponowała w 2002 r. rozszerzenie obecnej szczególnej procedury marży w celu objęcia nią sprzedaży dla biur podróży. (IP/02/264)

Dyskusje prowadzone do tej pory w Radzie nie doprowadziły niestety do porozumienia między państwami członkowskimi w kwestii tej propozycji.

W celu usunięcia zakłóceń konkurencji, wynikających z niejednakowego stosowania obecnie obowiązujących przepisów, Komisja, występując jako strażnik Traktatu, wszczęła postępowania w sprawie naruszenia prawa wspólnotowego przeciwko Portugalii (2006/2547), Francji (2006/2548), Włochom (2006/2550), Finlandii (2006/2551), Grecji (2006/2553), Polsce (2006/2544) i Czechom (2006/2555). Główny zarzut w tych postępowaniach dotyczy stosowania przez wspomniane państwa członkowskie szczególnej procedury marży w przypadkach, w których nabywcą usług jest podatnik odsprzedający usługi turystyczne. Procedura szczególna ma jednak zastosowanie wyłącznie, jeżeli nabywcą usług jest turysta.

Holandia (postępowanie 2006/2546) nie wprowadziła szczególnej procedury marży do swojego ustawodawstwa dotyczącego podatku VAT. Holandia pozostawia na przykład biurom podróży możliwość wyboru stosowania normalnych zasad VAT, podczas gdy szczególna procedura marży jest procedurą obowiązkową.

W przypadku braku procedury szczególnej, biuro podróży, które dokonuje przykładowo zakupu usług restauracyjnych i usług wypożyczenia samochodów od osób trzecich w innych państwach członkowskich, a następnie łączy je w pakiet turystyczny i sprzedaje we własnym imieniu, podlegałoby podatkowi VAT z tytułu świadczonych usług w swoim państwie członkowskim. Byłoby ono uprawnione do zwrotu podatku VAT naliczonego za granicą od usług restauracyjnych itp., ale napotykałoby na trudności związane z koniecznością występowania o zwrot podatku do innego państwa członkowskiego. Ponadto na cenę pakietu turystycznego ogromny wpływ miałaby wysokość stawki podatkowej obowiązującej w jego państwie członkowskim, mimo iż podróż może odbywać się w innym państwie członkowskim.

W związku z tym w ramach procedury marży wszystkie elementy pojedynczego pakietu turystycznego są ostatecznie opodatkowane w państwie członkowskim, w którym odbywa się podróż. Stosowny podatek płacony jest przez operatora turystycznego bez możliwości uzyskania odliczenia naliczonego podatku albo jego zwrotu. Z drugiej strony, w odniesieniu do całości sprzedawanego przez niego pakietu, podlega on podatkowi VAT jedynie od marży zysku (która stanowi wartość dodaną) w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę."

(źródło: www.europa.eu)