„Jak dowiedziała się "Rz", do uzgodnień międzyresortowych trafił już projekt nowelizacji ustawy o opłacie skarbowej.” – pisze dziś na łamach Rzeczpospolitej Grażyna J. Leśniak. Chodzi oczywiście o ustawę, która ma umożliwić wykorzystanie zapasu znaków opłaty skarbowej, które pozostały u podatników. Ale nie o to chodzi. Raczej o to, że czytając ten tekst, trudno powstrzymać się by nie uzupełnić otwierającego go zdania o dwa słowa. Prawidłowo napisane zdanie powinno brzmieć: „Jak dowiedziała się z Gazety Prawnej „Rz”, do uzgodnień międzyresortowych trafił już projekt nowelizacji ustawy o opłacie skarbowej.” Dlaczego? Już tłumaczę. Pomoże w tym inny cytat: „Do 31 grudnia 2007 r. podatnicy będą mogli uiszczać opłatę skarbową znaczkami opłaty skarbowej, mimo że od 1 stycznia je zlikwidowano – przewiduje projekt zmian w ustawie o opłacie skarbowej.” – pisała w GP z 26 lutego 2007 r. Ewa Matyszewska, przedstawiając treść projektu. Dzień wcześniej projekt ten trafił do Biuletynu Informacji Publicznej, co jest równoznaczne z przekazaniem go do uzgodnień międzyresortowych.

Można oczywiście założyć, że nasz tekst został przegapiony przez naszą zacną konkurencję. Jednak przyjmowanie takiego założenia byłoby sporą naiwnością. Tak jak my śledzimy to co ukazuje się w innych dziennikach (i czasem podejmujemy podany tam trop), tak i inne dzienniki uważnie śledzą nasze dokonania. Ale nie o to chodzi. Jak zwykle nie chodzi o to, że ktoś pisze o tym, o czym my już pisaliśmy. Chodzi o to, że chwali się osiągnięciem („dowiedziała się”, co sugeruje, że dotarła do tzw. ekskluzywnej, nie podawanej jeszcze nigdzie informacji), którego wcale nie ma. To zaś nic innego, jak wprowadzanie czytelnika w błąd. A to nieco kłóci się z moim poczuciem etyki pracy w tym zawodzie. Mam nadzieję, że również i Państwo przyznacie mi rację.